Μουσική διεύθυνση
Ηλίας Βουδούρης

Χορογραφία, σκηνοθεσία, σκηνικά
Κωνσταντίνος Ρήγος, με αναφορές στις χορογραφίες των Πετιπά και Ιβάνοφ

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση
Θοδωρής Ρέγκλης

Σύμβουλος δραματουργίας
Αλέξανδρος Ευκλείδης

Κοστούμια
Γιώργος Σεγρεδάκης

Φωτισμοί
Χρήστος Τζιόγκας

Συνεργάτιδα αρχιτέκτονας
Μαίρη Τσαγκάρη

Βίντεο
Κωνσταντίνος Γαρίνης

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Μ1 - Αίθουσα Φίλων Μουσικής

Ώρα έναρξης: 21.00 |   2 ώρες και 30 λεπτά

Α΄ΠΡΑΞΗ Ένα υπέροχο πάρκο έξω από το παλάτι. Ο πρίγκιπας Ζήγκφρηντ γιορτάζει τα γενέθλιά του με τον δάσκαλό του, τους φίλους του και τους αγρότες. Τη γιορτή διακόπτει η μητέρα του Ζήγκφρηντ, η βασίλισσα, η όποια ανησυχεί για τον ανέμελο τρόπο ζωής του γιου της. Του λέει ότι πρέπει να επιλέξει νύφη κατά τη διάρκεια του χορού, που θα παρατεθεί στο παλάτι το επόμενο βράδυ. Ο Ζήγκφρηντ είναι αναστατωμένος που δεν μπορεί να παντρευτεί από έρωτα. Ο φίλος του Μπέννο και ο δάσκαλός του προσπαθούν να του φτιάξουν τη διάθεση. Καθώς πέφτει το σκοτάδι, ο Μπέννο βλέπει ένα κοπάδι από κύκνους που πετούν ψηλά και προτείνει να πάνε όλοι τους για κυνήγι. Ο Ζήγκφρηντ και οι φίλοι του παίρνουν τα τόξα τους και ξεκινούν αναζητώντας τους κύκνους.

B΄ΠΡΑΞΗ Το ίδιο βράδυ στη λίμνη. Ο Ζήγκφρηντ μαγεύεται από έναν κύκνο, που μπροστά στα μάτια του μεταμορφώνεται στην πριγκίπισσα Οντέτ. Αυτή και οι φίλες της είναι φυλακισμένες του μάγου Ρόθμπαρτ, καταδικασμένες να μεταμορφώνονται σε κύκνους όλες, εκτός από μερικές ώρες κάθε νύχτας. Μόνο ένας όρκος αληθινής αγάπης και πίστης μπορεί να σπάσει το ξόρκι. Εμφανίζεται ξαφνικά ο Ρόθμπαρτ. Ο Ζήγκφρηντ απειλεί να τον σκοτώσει, αλλά η Οντέτ παρεμβαίνει – αν ο Ρόθμπαρτ πεθάνει πριν σπάσει το ξόρκι, τότε τα μάγια δεν θα μπορέσουν να λυθούν. Καθώς ο Ρόθμπαρτ εξαφανίζεται, οι κοπέλες επιστρέφουν. Ο Ζήγκφρηντ σπάει το τόξο του επιδιώκοντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη της Οντέτ καθώς οι δυο ερωτεύονται. Αλλά όταν φτάνει η αυγή, το κακό ξόρκι τραβάει την Οντέτ και τις φίλες της πίσω στη λίμνη και όλες μεταμορφώνονται ξανά σε κύκνους.

Γ΄ΠΡΑΞΗ Το επόμενο βράδυ. Η αίθουσα χορού του παλατιού. Ένας μεγάλος χορός βρίσκεται σε εξέλιξη. Κατά τη διάρκειά του ο πρίγκιπας αναμένεται να επιλέξει τη μέλλουσα σύζυγό του. Κανείς δεν γνωρίζει τον κρυφό έρωτά του για την Οντέτ. Οι εορταστικές εκδηλώσεις διακόπτονται από την άφιξη του Ρόθμπαρτ και της ακολουθίας του, που περιλαμβάνει την κόρη του Οντίλ. Κατά έναν μυστηριώδη τρόπο η κοπέλα μοιάζει απίστευτα στην Οντέτ και η σαγηνευτική της ομορφιά αιχμαλωτίζει τον Ζήγκφρηντ. Εμφανίζεται η Οντέτ, επιχειρώντας να προειδοποιήσει τον Ζήγκφρηντ, αλλά εκείνος δεν τη βλέπει. Στη συνέχεια, δηλώνει στην ομήγυρη ότι θα παντρευτεί την Οντίλ, πιστεύοντας ότι πρόκειται για την Οντέτ, πριν ο Ρόθμπαρτ του δείξει την Οντέτ σε μαγικό όραμα. Συντετριμμένος, συνειδητοποιώντας το λάθος του, ο Ζήγκφρηντ επιστρέφει στη λίμνη.

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας, τα οποία θα διανέμονται μία ώρα πριν από την έναρξη της εκδήλωσης από τα Ταμεία της ΕΛΣ

Ώρα έναρξης: 20.00 |   

Λιμπρέτο: Ευθύμης Φιλίππου
Αγγλική μετάφραση: Κυριάκος Καρσεράς
Γερμανική μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία: Χρήστος Πασσαλής, Αγγελική Παπούλια
Μουσική σύνθεση – Δραματουργία: Ανχέλικα Καστεγιό, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Τομ Πάουελς, Ντήντερικ Πέετερς, Μίχαελ Σμιντ
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Μακιγιάζ: Νίκη Οβάκογλου
Βοηθός σκηνογράφου: Φιλάνθη Μπουγάτσου
Υπεύθυη παραγωγής: Μαρία Δούρου

Πρώτη παρουσίαση / Συμπαραγωγή με το Ictus Ensemble  / Βέλγιο

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ώρα έναρξης: 20.30 (Κυριακή: 19.00) |   

ΛΙΜΠΡΕΤΟ
Ελένη Ζαφειρίου, βασισμένο στο ομώνυμο παραμύθι του Ναζίμ Χικμέτ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Σοφία Καμαγιάννη

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Ελένη Ευθυμίου

ΣΚΗΝΙΚΑ, ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
Ευαγγελία Κιρκινέ

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ 
Ελένη Γεροδήμου

ΜΑΣΚΕΣ
Μάρθα Φωκά 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΙΣΜΩΝ 
Κατερίνα Μαραγκουδάκη

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΧΟΡΩΔΙΑΣ 
Ρόζη Μαστροσάββα

Βασισμένο στο ομώνυμο παραμύθι του Ναζίμ Χικμέτ

Πρώτη παρουσίαση / Ανάθεση της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ

Βραδινές παραστάσεις • Ώρα έναρξης: 20.30 (Κυριακή 19.30)  |   
8, 9, 13, 14, 15, 16 Ιανουαρίου 2022

Πρωινές παραστάσεις • Ώρα έναρξης: 11.00  |  
8, 9, 15, 16 Ιανουαρίου 2022

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Σε χώρο και χρόνο απροσδιόριστο, οι «μαγικές» νότες του νέυ δημιουργούν τη Χώρα της Φλογέρας και των κατοίκων της, του κακού Καρά Σεϊφί, φεουδάρχη άπληστου, βίαιου και δολοφονικού, αλλά και της συνετής, δίκαιης και γενναιόψυχης Αϊσέ. Ο Καρά Σεϊφί εποφθαλμιά το μικρό κομμάτι γης της Αϊσέ και καταφεύγει σε απάνθρωπα και εγκληματικά μέσα για να το αρπάξει: νυχτερινές επιθέσεις με το άλογό του, απειλές και εκβιασμούς. Είναι βέβαιος για τη νίκη του, χωρίς να υπολογίζει την ψυχική δύναμη της Αϊσέ και την πολύτιμη βοήθεια των συντρόφων της.

Ένα μεσημέρι, ενώ η Αϊσέ και οι σύντροφοί της, ο λαγός και το περιστέρι, απολαμβάνουν τον ήλιο, εμφανίζεται στον ουρανό ένα σύννεφο. Αντικρίζοντας τα όμορφα καθαρά μάτια της Αϊσέ, λαβώνεται από το βέλος του έρωτα και γίνεται ένα «ερωτευμένο σύννεφο». Τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Το «ερωτευμένο σύννεφο» γίνεται μάρτυρας των επιθέσεων του Καρά Σεϊφί ενάντια στην αγαπημένη του και ρίχνεται μαζί με τους άλλους στη μάχη για να τον εκδιώξουν.

Η σθεναρή αντίσταση της Αϊσέ και των συντρόφων της αναγκάζουν τον Καρά Σεϊφί να συρθεί ύπουλα μια νύχτα στον κήπο της, όπου πυρπολεί όλα τα λουλούδια. Αρχίζει η τελική μάχη, που τους βρίσκει ενωμένους. Το «ερωτευμένο σύννεφο» παλεύει στον ουρανό ενάντια στους συμμάχους του Καρά Σεϊφί, τον άνεμο και το φίδι, και ταυτόχρονα βοηθάει τους υπόλοιπους στη γη εναντίον του Καρά Σεϊφί. Η έκβαση είναι νικηφόρα για την Αϊσέ. Όμως τα λουλούδια έχουν καεί. Το «ερωτευμένο σύννεφο» αποφασίζει να θυσιαστεί για να αναγεννηθούν, να συνεχιστεί η ζωή. Αφήνει τα δάκρυά του –δάκρυα από υψηλόφρονα συνείδηση– να πέφτουν σαν βροχή. Η καμένη γη ποτίζεται απαλά. Το «ερωτευμένο σύννεφο» χάθηκε, αλλά η βροχή ξαναζωντάνεψε την καμένη γη. Η λύπη της Αϊσέ και των υπόλοιπων συντρόφων της απαλύνεται στη σκέψη πως ο αγαπημένος της θυσιάστηκε για να δώσει καινούρια ζωή και πως θα μείνει για πάντα στις καρδιές τους.

ΡΕΣΙΤΑΛ 

Δημήτρης Τουφεξής (5.11)

Τίτος Γουβέλης (6.11)

Λίλια Μπογιατζίεβα (26.11)

Νεφέλη Μούσουρα (27.11)

Θοδωρής Τζοβανάκης (4.12)

Εισαγωγικές ομιλίες: Κώστας Χάρδας

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Βραβευθέντες του 4ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού του ΦΠΘ
Γιάννης Σύμκο, Αναστάσιος-Αχιλλέας Ζαφειρόπουλος (5.11)

Νέοι καλλιτέχνες
Αλεξία-Δάφνη Ελευθεριάδου, Αλέξανδρος Κυριακόπουλος, Κασσάνδρα Φουντουλάκη (6.11)

Ανερχόμενοι σολίστ
Μάνος Κιτσικόπουλος (26.11)

Νέοι καλλιτέχνες
Δημήτρης-Ορφέας Δέμης, Γιώργος Βαρδάκης, Παρασκευή Ράτη (27.11)

Ανερχόμενοι σολίστ
Χρήστος Μαράντος (4.12)

Καλλιτεχνική επιμέλεια Φεστιβάλ: Χαράλαμπος Αγγελόπουλος

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος 

Ώρα έναρξης ρεσιτάλ: 20.30 |   

Ώρα έναρξης απογευματινών συναυλιών: 18.00 |   

ΣΟΛΙΣΤ
Διονύσης Σούρμπης

ΠΙΑΝΟ
Θοδωρής Τζοβανάκης

Κύκλος Μάνος Χατζιδάκις

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Χατζιδάκις

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

 Ώρα έναρξης: 20.30  |   

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Ζωή Χατζηαντωνίου

ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΩΡΟΥ, ΣΚΗΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΕΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΣ
Πέτρος Τουλούδης

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Μιχάλης Παπαπέτρου

VIDEO MAPPING
Παντελής Μάκκας

ΕΠΙΛΟΓΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΚΑΙ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΩΝ 
Γιάννης Σβώλος 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟΥ ΗΧΟΥ
Γιώργος Μιζήθρας

ΦΩΤΙΣΜΟΙ
Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Πρώτη πανελλήνια παρουσίαση 

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ώρα έναρξης: 20.30 |   

Οι Europeras 1 & 2 είναι μια αμερικάνικη όπερα σε δύο πράξεις φτιαγμένη από το σύνολο των ευρωπαϊκής οπερατικής παράδοσης μέσω της χρήσης ειδικά σχεδιασμένων υπολογιστικών προγραμμάτων που μιμούνται τη λειτουργία του κινέζικου βιβλίου των χρησμών Ι Τσινγκ.

Ο Κέιτζ, αφού μελέτησε το corpus της ευρωπαϊκής παράδοσης, ανέλυσε την όπερα στα συστατικά της, τα αναδόμησε, την αποδέσμευσε από την υποχρέωση της εξιστόρησης και έστησε ένα καταιγιστικό παιχνίδι που προκαλεί τις αισθήσεις της όρασης και της ακοής. Τίποτα δεν μπορεί να προετοιμάσει τον θεατή της όπερας για αυτό που πρόκειται να συμβεί στα 135 λεπτά που διαρκούν συνολικά τα δύο μέρη του έργου. Παίζει με τα όριά μας όπως παίζει με τα όρια του οπερατικού είδους. Φέρνει τους ερμηνευτές και τους θεατές της όπερας, που διψάνε για το οικείο και το γνώριμο, ενώπιον ανοίκειων καταστάσεων και νέων ερεθισμάτων. Αυτό που προκύπτει είναι ένα οπερατικό οπερατικό multitasking happening, μια οπερατική διακήρυξη ανεξαρτησίας από τις καθιερωμένες δομές και τον κανόνα, ένα συγκινητικό hommage στην ευρωπαϊκή όπερα και ένα τολμηρό οπερατικό μπουρλέσκ, μαζί.

Τίποτα απ’ ό,τι συμβαίνει στη σκηνή δεν συσχετίζεται με κάτι άλλο. Όλα τα στοιχεία που συνιστούν το είδος «όπερα» (τραγούδι, μουσική, σκηνικό ντεκόρ, κοστούμι, φως, λιμπρέτο) λειτουργούν ανεξάρτητα. Βρισκόμαστε δηλαδή στον αντίποδα του «συνολικού έργου τέχνης» του Βάγκνερ, έχοντας να διαχειριστούμε τα ίδια ακριβώς υλικά. Όλα τα όρια διευρύνονται. Τίθενται ζητήματα αρμονίας, αισθητικής, κανόνων. Η αποσπασματικότητα, η διάσπαση, ο πολιτισμικός πλουραλισμός, η πολυπλοκότητα, η πολλαπλή διεργασία πρόσληψης και σύνθεσης συνιστούν το νέο μοντέλο ζωής. Αυτό ακριβώς είναι και το μοντέλο των Europeras 1 & 2.

Δεν υπάρχει μαέστρος. Δεν υπάρχει ένας οδηγός. Δεν υπάρχει κανένα σύνολο ανθρώπων που να το διέπει η καθιερωμένη ιεραρχία της όπερας όπως την ξέρουμε. Ένα ηλεκτρονικό ρολόι μοιρασμένο σε μόνιτορ αντικαθιστά τον μαέστρο και οδηγεί τις άριες και τις δράσεις των ερμηνευτών. Καθώς δεν τίθεται θέμα πλοκής, δεν υπάρχει ιεραρχία ούτε σε ό,τι συμβαίνει επί σκηνής. Πρόκειται για ένα αναρχικό σύστημα ανεξάρτητων σκηνικών δραστηριοτήτων από το οποίο προκύπτει ένα τοπίο εναλλασσόμενων ισοδύναμων κέντρων. Όλοι σε αυτήν την όπερα είναι σολίστες.

Μέσω της φόρμας και όχι του περιεχομένου, μέσω της μεθόδου «σύνθεσής» τους, που βασίζεται αποκλειστικά σε διαδικασίες τυχαιοποίησης, οι Europeras 1 & 2 θέτουν ζητήματα αμφισβήτησης της ατομικής βούλησης και επιλογής, της αιτιοκρατίας, του ίδιου του ιδεολογικού πυρήνα του Διαφωτισμού. Ο Κέιτζ ψάχνει ένα νέο είδος Διαφωτισμού, αυτόν που θα προκύψει από τις επιστημονικές εξελίξεις του 20ού αιώνα όπως ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός προέκυψε από τις επιστημονικές εξελίξεις της Αναγέννησης και του 17ου αιώνα. Εμπνέεται από την κβαντομηχανική, τη θεωρία της σχετικότητας, τη θεωρία των πιθανοτήτων.

Για τις ανάγκες της παράστασης της Εναλλακτικής Σκηνής χρησιμοποιήθηκαν ανάλογα software με αυτά που ανέπτυξε ο συνεργάτης του Κέιτζ, Άντριου Κάλβερ, για την πρώτη παράσταση στην Όπερα της Φρανκφούρτης το 1987, προκειμένου οποιαδήποτε προσθήκη ή αντικατάσταση υλικού να γίνει μέσω διαδικασιών τυχαιοποίησης.

Τα αρχεία της ΕΛΣ λειτουργούν ως database για την εκ νέου διαμόρφωση του ηχητικού και σκηνικού τοπίου της παράστασης. Οι λίστες των σκηνικών αντικειμένων από όλες τις προηγούμενες παραγωγές της ΕΛΣ, τα ιστορικά κοστούμια του βεστιαρίου, το φωτογραφικό και ηχογραφημένο υλικό και το ρεπερτόριο της ΕΛΣ είναι τα συστατικά των Εuroperas 1 & 2 σε αυτήν την εκδοχή. Μια ρετροσπεκτίβα, ένα καλειδοσκόπιο παλαιών υλικών, σε νέα δομή και φόρμα. Η ελληνική λυρική σκηνή στην – και σε σχέση με την -  ευρωπαϊκή λυρική παράδοση.

Αυτό που δημιουργείται είναι ένα είδος οπερατικού μουσείου ή εργοταξίου, ένας κήπος φαινομενικά αταίριαστων θραυσμάτων, χωρίς αφήγηση. Τα μυθικά πρόσωπα των έργων λες και ξέφυγαν από τον αφηρημένο κόσμο όπου ανήκουν, περνούν για λίγο από ένα ανοίκειο τοπίο, κάνουν παράξενα πράγματα, είναι ντυμένα με παράταιρα κοστούμια, κανείς δεν τα συνοδεύει, παρ’ όλα αυτά τραγουδούν. Όλα αποδομούνται και αναδομούνται στις Europeras 1 & 2, οι άριες μόνο παραμένουν ανέγγιχτες. Το τραγούδι παραμένει το βασικό συστατικό και της όπερας του Κέιτζ.

Κι αν η σκηνή είναι ένας χώρος συνεχόμενων αλλαγών και ανεξάρτητων κινήσεων, τότε και ο χώρος των θεατών μπορεί να απελευθερωθεί από τον κανονισμό, από την προκαθορισμένη θέση κι από την ακινησία. Οι θεατές της παράστασης κινούνται ελεύθερα και απρόσκοπτα στον χώρο που τους αναλογεί, περιμετρικά της σκηνής στους δύο εξώστες της Εναλλακτικής Σκηνής. Οι πιθανότητες και τα σημεία θέασης και ακρόασης πολλαπλασιάζονται, οι θεατές γίνονται και αυτοί φορείς δραστηριότητας.

Οι Europeras 1 & 2 που παρουσιάζονται στην Εναλλακτική Σκηνή αποτελούνται από 105 άριες, 5 ντουέτα, 1.942 μουσικά αποσπάσματα από 64 όπερες, 14 τραγουδιστές, 12 βοηθούς σκηνής, 26 μουσικούς, 127 κοστούμια, 72 εικόνες, 121 σκηνικά αντικείμενα, 101 αποσπάσματα ηχογραφήσεων, 112 σκηνές, και διαρκούν 135 λεπτά.

Μπορεί όλο αυτό να γίνεται για να μπορέσουμε να ακούσουμε μια νέα σιωπή, τη σιωπή μετά από αυτό.

Ζωή Χατζηαντωνίου

Σημείωμα για την εικαστική επιμέλεια χώρου, σκηνικών και ιστορικών κοστουμιών της ΕΛΣ του Πέτρου Τουλούδη

Με αφορμή την επέτειο των ογδόντα χρόνων από την ίδρυση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, παρουσιάζονται για πρώτη φορά σε οπερατικό έργο συνθέτη επιλογές από ένα πλούσιο αρχειακό υλικό φωτογραφιών, σκηνικών αντικειμένων και ιστορικών κοστουμιών από όλη την πορεία της ΕΛΣ. Η χρήση του ισόγειου χώρου της σκηνής της Εναλλακτικής από άκρη σε άκρη, με παρασκηνιακούς χώρους τους περιμετρικά της σκηνής χώρους κάτω από τους εξώστες και η χρήση των εξωστών για το όρθιο κοινό να παρακολουθεί την παράσταση από εκεί, προσκαλεί τον θεατή σε μια περιπατητική πρόσληψη του έργου από διαφορετικές γωνίες θέασης σε αντίθεση με την κλασική μετωπική εκδοχή του. Ακολουθώντας την οδηγία του συνθέτη να δημιουργηθεί ένα αποκεντρωμένο σύστημα θέασης παραπλήσιο σε μια εμπειρία τσίρκου, η μουσική, το ιστορικό φωτογραφικό υλικό των προβολών, τα κομμάτια σκηνικών και σκηνικών αντικειμένων από παλιότερες παραστάσεις, τα ιστορικά κοστούμια, τα φώτα παροτρύνουν τους εμπλεκόμενους συντελεστές και το κοινό μέσω ανοιχτών διεργασιών να εστιάσουν ο καθένας με έναν μοναδικό τρόπο σε ένα δικό τους κέντρο με μόνο σταθερό άξονα τον χρόνο.

Το εγχείρημα των Europeras 1 & 2 του Τζων Κέιτζ για την Εναλλακτική Σκηνή αποτέλεσε μια μεγάλη πρόκληση, από πολλές απόψεις, για το εικαστικό αφήγημα της παράστασης. Η βασική πρόκληση ήταν να χρησιμοποιηθεί ο χώρος της Εναλλακτικής Σκηνής με τέτοιο τρόπο ώστε να δεχθεί μια παραγωγή που «παραδοσιακά» προορίζεται για μεγαλύτερες οπερατικές σκηνές. Παρ’ όλα αυτά, η αρχιτεκτονική της συγκεκριμένης αίθουσας με τον τρόπο που επιλέχθηκε να χρησιμοποιηθεί ήταν και το αρχικό εικαστικό μέλημα, για να αναδειχθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό το μοναδικό αρχειακό υλικό μέσα από τη συγκυρία του έργου του Κέιτζ. Είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με το ιστορικό αρχείο των κοστουμιών της ΕΛΣ που χρησιμοποιούνται στις Europeras. Δημιουργίες καλλιτεχνών, ζωγράφων, σκηνογράφων και ενδυματολόγων όπως του Γιάννη Τσαρούχη, του Τζόρτζιο ντε Κίρικο, του Αντώνη Φωκά, της Λαλούλας Χρυσικοπούλου, του Αλέκου Φασιανού κ.ά. Επίσης αρκετά από αυτά τα μοναδικά κομμάτια ήταν ατεκμηρίωτα. Η διαδικασία της ανασκαφής ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτική από πολλές απόψεις και ιδιαίτερα συγκινητική για την ιστορία των υλικών και της χειροποίητης φαντασίας των ανθρώπων της τέχνης της όπερας στην Ελλάδα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Ζωή Χατζηαντωνίου Σκηνοθεσία

Ζει και εργάζεται ως χορογράφος και σκηνοθέτρια στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και στο Dance Space Center της Νέας Υόρκης. Ως χορογράφος – κινησιολόγος έχει συνεργαστεί με πολλές θεατρικές ομάδες, σκηνοθέτες και θεατρικούς οργανισμούς σε Ελλάδα και εξωτερικό. Tην περίοδο 2005/07 συνεργάστηκε ως δραματουργός και χορογράφος στο ευρωπαϊκό πρότζεκτ I – MAP, το οποίο παρουσιάστηκε με τη μορφή των διαδραστικών πολυμεσικών παραστάσεων See you in Walhalla και Fwd: See you in Walhalla. Χορογραφική δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε Joyce SoHo (Νέα Υόρκη), Arts Evolving Theater, Πολιτιστικό Κέντρο Μακάου και Σάουθμπανκ Σέντερ. Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις όπως Wunschkonzert (Φ. Ξ. Κραιτς), Σκηνές (Ευθ. Φιλίππου), Η άφιξη (παράσταση πολυμέσων), Οι τυφλοί (Μ. Μαίτερλινκ), Οι προεδρίνες (Β. Σβαμπ), Έντα Γκάμπλερ (Ερ. Ίψεν), καθώς επίσης τις όπερες Φροσύνη (Π. Καρρέρ) και Οι δραπέτες της σκακιέρας (Γ. Κουρουπός).

Πέτρος Τουλούδης Εικαστική επιμέλεια χώρου, σκηνικών, σκηνικών αντικειμένων και κοστουμιών ιστορικού αρχείου ΕΛΣ

Ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας. Δουλεύει με διάφορα μέσα τέχνης (γλυπτική, βίντεο, εγκαταστάσεις, περφόρμανς), όπερας και θεάτρου. Mεταξύ άλλων, ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος στην όπερα σχεδίασε τα σκηνικά και τα κοστούμια για τη Φόνισσα του Γ. Κουμεντάκη (ΕΛΣ, 2014 & 2016), τα σκηνικά για την Πριγκίπισσα και το μπιζέλι του Ερνστ Τοχ (ΕΛΣ, 2018), καθώς επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια για το έργο Έσσεται ήμαρ… του Γ. Κουμεντάκη (Εναλλακτική Σκηνή ΕΛΣ, 2017). Το χρονικό διάστημα 2015/17 υπήρξε υπότροφος στην Ακαδημία Schloss Solitude στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Από το 2015, είναι συν-ιδρυτής της πλατφόρμας Tinos Quarry Platform, ένα φόρουμ για τη σύγχρονη τέχνη, η οποία υποστηρίζει ένα πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών και βρίσκεται στην Τήνο.

Μιχάλης Παπαπέτρου Μουσική διεύθυνση

Αρχιμουσικός και πιανίστας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Ελληνικό Ωδείο και μουσικολογία στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε σπουδές στην Ανώτατη Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου Μονάχου (τάξη Μπρούνο Βάιλ και Κλάους φον Βίλντενμαν). Έχει διευθύνει τη Συμφωνική Oρχήστρα Μονάχου, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Μπαντ Ράιχενχαλ, την Ορχήστρα Εγχόρδων της Ίνγκολστατ, την Ορχήστρα Εγχόρδων της Χαϊλμπρόν, τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, την Ορχήστρα των Xρωμάτων, την Ορχήστρα της ΕΛΣ κ.ά. Διακρίθηκε ανάμεσα σε διακόσιους δεκαεπτά συμμετέχοντες στον Διεθνή Διαγωνισμό «Δημήτρης Μητρόπουλος» για διεύθυνση ορχήστρας, καθώς προκρίθηκε στους οκτώ καλύτερους του διαγωνισμού. Έχει συνεργαστεί με Ευρωπαϊκό Kέντρο Όπερας, Εθνική Λυρική Σκηνή, Φεστιβάλ Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής κ.ά.

Παντελής Μάκκας Video mapping

Σπούδασε φωτογραφία και βίντεο και είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας και Πράγας, καθώς και της Ακαδημίας Χέρριτ Ρήτφελντ, (Ολλανδία). Την περίοδο 2005/07 έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Ντε Ατελιέ του Άμστερνταμ για τις μεταπτυχιακές του σπουδές, ενώ ακολούθησε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην ίδια πόλη. Tο διάστημα 2009/15 σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν και το PhDarts ολοκλήρωσε την καλλιτεχνική του έρευνα. Έχει επιμεληθεί βίντεο αρτ (video art) και έχει πραγματοποιήσει σχεδιασμό βίντεο σε Ελλάδα και εξωτερικό. Εκτός από το προσωπικό του έργο, τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με θεατρικούς σκηνοθέτες όπως οι Γιάννης Χουβαρδάς, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Έλλη Παπακωνσταντίνου, Ζωή Χατζηαντωνίου κ.ά., επιμελούμενος τον σχεδιασμό βίντεο παραστάσεων που έχουν ανέβει σε Εθνικό Θέατρο, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Εθνική Λυρική Σκηνή, Θέατρο Νέου Κόσμου, Θέατρο Τέχνης κ.α., αλλά και σε θεατρικά φεστιβάλ όπως Φεστιβάλ Αθηνών, Φεστιβάλ Νόστος, Φεστιβάλ BE (Μεγάλη Βρετανία), Operadagen Φεστιβάλ (Ολλανδία) κ.ά.

Γιάννης Σβώλος Επιλογή ιστορικών φωτογραφιών και ηχογραφήσεων

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στις ΗΠΑ. Εργάστηκε στο ΥΠΠΟ στην αναστήλωση των μνημείων της Επιδαύρου (1984/92), στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (1995-2000), στην παραγωγή ντοκιμαντέρ για τους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες (2000) και συμμετείχε σε πρόγραμμα ΕΣΠΑ με αντικείμενο το κάστρο της Μυτιλήνης (2007/13). Συμπράττει με αρχαιολόγους και γραφίστες στη δημιουργία τρισδιάστατων αναπαραστάσεων ελληνικών αρχαιολογικών χώρων. Δημοσιεύει μουσικοκριτικές στην Ελευθεροτυπία (1996-2012) και στην Εφημερίδα των Συντακτών (2012/20). Έχει συνεργαστεί με το Γ΄ Πρόγραμμα (1994-2014), με μουσικούς θεσμούς (ΜΜΑ, ΜΜΘ, Φεστιβάλ Αθηνών) και στη δισκογραφική έκδοση έργων Ελλήνων συνθετών (Πολιτιστική Ολυμπιάδα 2001/04). Διδάσκει σε σεμινάρια σκηνογραφίας όπερας (2001/19). Συνέθεσε τα λιμπρέτα για τις όπερες Η φόνισσα του Γ. Κουμεντάκη (2014) και Η κερένια κούκλα του Τ. Ρωσόπουλου (2019). Συμμετείχε σε πρόγραμμα ΕΣΠΑ με αντικείμενο το ιστορικό αρχείο της ΕΛΣ (2013/15) και σε τηλεοπτικές παραγωγές για την ιστορία της όπερας στην Ελλάδα (2016/18, Cosmote / History Channel).

Ελίζα Αλεξανδροπούλου Φωτισμοί

Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Απέσπασε το πρώτο βραβείο Ουνέσκο (Prize for the Promotion of the Arts) για τη σκηνική της πρόταση πάνω στο θέμα «Βαβέλ», στη διεθνή έκθεση σκηνογραφίας Κουαντρενιάλ Πράγας 2007, καθώς και το βραβείο πρωτότυπου σχεδιασμού για τον φωτισμό στην παράσταση Relic του Ευριπίδη Λασκαρίδη στα Θεατρικά και Tεχνολογικά βραβεία 2017, τα οποία οργανώθηκαν από το θέατρο Φούλστοπ Λονδίνου. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως σχεδιάστρια φωτισμού σε παραστάσεις θεάτρου και χορού. Έχει συνεργαστεί με Θωμά Μοσχόπουλο, Ξένια Καλογεροπούλου, Γιώργο Κιμούλη, Θοδωρή Γκόνη, Ευριπίδη Λασκαρίδη, Αργυρώ Χιώτη, Μαρία Πανουργιά, Ανέστη Αζά, Πρόδρομο Τσινικόρη, Ομάδα Πλεύσις, Zωή Χατζηαντωνίου, Χάρη Φραγκούλη, Χρήστο Πασσαλή κ.ά. Είναι μέλος της ομάδας εικαστικού φωτισμού Beforelight και έχει εμπλακεί, από το 2007, στον σχεδιασμό φωτιστικών εγκαταστάσεων και αστικών δρωμένων σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Οι νέοι της όπερας

«Οι νέοι της όπερας» είναι ένα πρόγραμμα εκπαιδευτικού χαρακτήρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, το οποίο απευθύνεται σε νέους καλλιτέχνες που έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους και βρίσκονται στα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα. Κύριος στόχος του προγράμματος είναι να τους προσφέρει τη δυνατότητα να εξελίξουν και να παρουσιάσουν τις δυνατότητές τους σε ένα περιβάλλον εργασίας προστατευμένο αλλά και εποπτευόμενο από επαγγελματίες καταξιωμένους στο αντικείμενό τους. Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες δοκιμάζονται σε ένα πραγματικό περιβάλλον εργασίας και παίρνουν μέρος σε παραγωγές όπερας και συναυλίες. Η καθοδήγηση και η εκπαίδευση των νέων καλλιτεχνών γίνεται από καταξιωμένους καλλιτέχνες της όπερας και όχι μόνο, όπως, μεταξύ άλλων, οι Βαγγέλης Χατζησίμος, Μιχάλης Παπαπέτρου, Μάρθα Τομπουλίδου, Γιώργος Κουβαράς και Στράτος Παπανούσης. Σε σεμινάρια τελειοποίησης δίδαξαν ή θα διδάξουν η Μπάρμπαρα Φρίττολι και ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος. Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι δωρεάν και ο ουσιαστικός στόχος είναι η δημιουργία καταρτισμένων επαγγελματιών της όπερας. Υπεύθυνος του προγράμματος είναι ο Βαγγέλης Χατζησίμος.

Αθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα Νέων (ΑΣΟΝ)

Η Αθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα Νέων (ΑΣΟΝ) και ο ομώνυμος μη κερδοσκοπικός και ανεξάρτητος σύλλογος-φορέας της ιδρύθηκαν το 1998 από μέλη της ΚΟΑ, γονείς, καθηγητές ωδείων, συνθέτες και πανεπιστημιακούς. Σκοπός της ορχήστρας είναι να δώσει σε νέους μουσικούς την ευκαιρία να αποκτήσουν ορχηστρική εμπειρία στο συμφωνικό ρεπερτόριο, μουσική παιδεία και αντίληψη. Μουσικός διευθυντής είναι ο Παύλος Σεργίου και τα μέλη της είναι μαθητές και μαθήτριες από όλα σχεδόν τα ωδεία του λεκανοπεδίου και νομών εκτός Αττικής. Έχει δώσει συναυλίες σε Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης, ΕΛΣ, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε πανεπιστήμια (Αθηνών, Πατρών και Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης), καθώς επίσης σε πολλά σχολεία και δημοτικούς χώρους σε όλη την Ελλάδα. Έχει παρουσιάσει σε πρώτη εκτέλεση πολλά ελληνικά και ξένα έργα σε ποικίλα, συχνά «μη οικεία», μουσικά ιδιώματα. Έχει συνεργαστεί με επιφανείς Έλληνες μουσικούς και έχει εκπαιδεύσει μεγάλο αριθμό μουσικών που στελεχώνουν σήμερα τις επαγγελματικές ορχήστρες της χώρας.

Το πρόγραμμα «Οι Νέοι της Όπερας» της ΕΛΣ χρηματοδοτείται από το: 

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
 Γιούρι Έβερχαρτς

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Κριστίνε Τόρνκβιστ

ΣΚΗΝΙΚΑ
Αντρέα Καίλτρινγκερ

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
Μάρκους Κούσερ

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ
Μπαίρμπελ Στρέλαου

ΦΩΤΙΣΜΟΙ
Έντγκαρ Άιχινγκερ

Πρώτη πανελλήνια παρουσίαση 

Συμπαραγωγή με το Sirene Operntheater / Αυστρία

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ώρα έναρξης: 20.30 |   

Μετά την πτώση του κομμουνισμού, ξαφνικά αλλάζουν τα πάντα. Μέσα στη δίνη της πολιτικής αναταραχής, ο νεαρός Πούτιν χάνει την ασφαλή θέση του ως αξιωματούχος της Κα Γκε Μπε. Ο συνάδελφός του Σέτσιν τον συμβουλεύει να δοκιμάσει την τύχη του στην πολιτική. Στο μεταξύ, ο φοιτητής πολυτεχνείου Μιχαήλ Μπορίσοβιτς Χοντορκόφσκι αποφασίζει να κάνει την τύχη του στην οικονομία· ιδρύει μια τράπεζα και μετά από λίγο αγοράζει τη Yukos, έναν από τους μεγαλύτερους πετρελαϊκούς ομίλους. Και οι δύο άντρες επιτυγχάνουν τα πρώτα τους επιτεύγματα ενόσω η Ρωσία κλυδωνίζεται σε ένα πρωτόγνωρο χάος, το οποίο απλοί πολίτες όπως ο Ιβάν και η Νατάσα είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται επειδή οι υποσχέσεις της μεταρρύθμισης («περεστρόικα») δεν τηρούνται. Ο Πρόεδρος Γιέλτσιν δεν έχει ιδέα για την οικονομία και ξεπουλάει τη βιομηχανία και τον ορυκτό πλούτο της Ρωσίας σε τυχοδιώκτες όπως ο Χοντορκόφσκι, ενώ το ρούβλι χάνει ολοένα και περισσότερο την αξία του και οι πολίτες λιμοκτονούν. Καθώς ο Γιέλτσιν και ο γραμματέας του ο Πούτιν αρχίζουν να φοβούνται ότι θα χάσουν από τους κομμουνιστές στις επερχόμενες εκλογές, οι ολιγάρχες –και πρώτος από όλους ο Χοντορκόφσκι–, από φόβο να μη χάσουν τις εταιρείες τους και πάλι, υποστηρίζουν τη βρόμικη προεκλογική εκστρατεία, εγγυώμενοι με αυτόν τον τρόπο την επανεκλογή του Γιέλτσιν. Το έθνος βιώνει την αδυναμία του μέσα από την παραπληροφόρηση και την προδοσία. Ο Ιβάν χάνει τη δουλειά του· η Νατάσα απελπίζεται μιας και δεν βλέπει προοπτικές για το μέλλον τους. Όμως ο Πούτιν έχει μάθει από αυτήν την εμπειρία και, όταν γίνεται πρόεδρος και κληρονομεί την εξουσία του Γιέλτσιν, αποφασίζει να περιορίσει την υπεροχή του χρήματος έναντι της πολιτικής. Αλλά και ο Χοντορκόφσκι έχει μάθει από τις κρίσεις. Θέλει να επικρατήσει στο διεθνές επίπεδο για να απαλλαγεί από τον πολιτικό εκβιασμό και τις παρεμβάσεις στις υποθέσεις του. Γιατί οι επιθυμίες των Ρώσων πολιτικών μπορεί να είναι τεράστιες και απρόβλεπτες. Ο δήμαρχος που δημιουργούσε προβλήματα στην πετρελαϊκή εταιρεία του Χοντορκόφσκι βρίσκεται νεκρός – ακριβώς ανήμερα των γενεθλίων του Χοντορκόφσκι. Είναι μήπως ένα δώρο γενεθλίων από κάποιον συνεργάτη; Ο Χοντορκόφσκι δεν θέλει να ασχοληθεί με αυτό, επιδιώκει να διατηρεί μια καθαρή εικόνα και σχεδιάζει να αποσυρθεί από την ενεργό ενασχόληση με τις επιχειρήσεις. Ένα γλέντι στο Κρεμλίνο εξελίσσεται σε σκάνδαλο. Ο Πούτιν θέλει να μειώσει τον αριθμό των ολιγαρχών, ο Χοντορκόφσκι αντιτίθεται ανοιχτά σε αυτήν την απόφαση και κατηγορεί την κυβέρνηση για διαφθορά. Ο Πούτιν οργίζεται· ο Σέτσιν υπόσχεται να λύσει το πρόβλημα. Μετά από λίγο ο Χοντορκόφσκι συλλαμβάνεται. Ενόσω είναι στη φυλακή, συναντά για άλλη μια φορά τον Ιβάν, ο οποίος αφότου συνελήφθη για απάτη κατηγορήθηκε στη συνέχεια για διάφορα πλασματικά αδικήματα από τη διεφθαρμένη αστυνομία. Αυτοκτονεί. Ο Χοντορκόφσκι αντιλαμβάνεται τις συνδέσεις μεταξύ κορυφής και βάσης και αναρωτιέται αν μπορεί να υπάρξει ένα νέο είδος κοινωνίας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Περικλής Λιακάκης Μουσική σύνθεση

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Απέσπασε βραβεία και υποτροφίες για το έργο του σε Βιέννη και Γκρατς, καθώς επίσης από το Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών (Βιέννη), την Αυστριακή Ομοσπονδιακή Καγκελαρία, τον Σύλλογο Έλληνες Φίλοι της Κλασικής Μουσικής, καθώς και από τη Φιλαρμονική της Θουριγγίας. Έχει συνεργαστεί με σύνολα όπως Ensemble Modern, Die Reihe, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ, Phace, Oktoplus και Dramagraz. Μετά από ανάθεση έχει συνθέσει έργα για την πόλη του Τρόσσινγκεν (Γερμανία), τη Διεθνή Ακαδημία Ensemble Modern, το Κουαρτέτο Σαξοφώνων Βιέννης, τη μουσικοθεατρική ομάδα sirene [sirene Operntheater]. Το 2017 η όπερα Χοντορκόφσκι προτάθηκε ως καλύτερη νέα παραγωγή μουσικού θεάτρου στα Αυστριακά Βραβεία Μουσικής και Θεάτρου. Στο δημιουργικό του έργο συνδυάζει διαφορετικά μουσικά στιλ, ορχηστρικό, οπερατικό, ηλεκτρονικό και ποπ / ροκ, τα οποία τον οδήγησαν σε ένα εντελώς προσωπικό μουσικό ύφος. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης για περισσότερο από μια δεκαετία, ενώ από το 2010 είναι επίκουρος καθηγητής.

Κριστίνε Τόρνκβιστ Ποιητικό κείμενο, σκηνοθεσία

Γεννήθηκε στο Γκρατς της Αυστρίας. Σπούδασε γλυπτική με μέταλλο στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης και έμαθε την τέχνη της χρυσοχοΐας. Έκτοτε κινείται μεταξύ εικαστικών τεχνών, θεάτρου, γραφής και σκέψης. Η επιθυμία της για συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες την οδήγησε στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «31.Μαΐου» [31.Mai] (1986-1991), του καλλιτεχνικού ντουέτου Μπούρκερτ / Τόρνκβιστ, στην ίδρυση του Theater am Sofa (1998-2006) και της μουσικοθεατρικής ομάδας sirene (από το 1998 με τον Γιούρι Έβερχαρτς). Έχει γράψει 42 λιμπρέτα, τα οποία μελοποιήθηκαν και σκηνοθετήθηκαν για περισσότερες από πενήντα νέες παραγωγές σε μουσικοθεατρική ομάδα sirene, Όπερα Δωματίου Βιέννης, Κρατικό Θέατρο Τιρόλου (Ίνσμπρουκ), Θερινό Μουσικό Φεστιβάλ Καρίνθιας και αλλού. Ως εικαστική καλλιτέχνις, δουλεύει με βίντεο και ως ζωγράφος.

Γιούρι Έβερχαρτς Μουσική διεύθυνση

Γεννήθηκε στο Βερολίνο και ζει στη Βιέννη, όπου εργάζεται ως συνθέτης, οργανίστας, αρχιμουσικός και επιμελητής. Σπούδασε θεολογία, φιλοσοφία, μουσικολογία, εκκλησιαστική μουσική και σύνθεση σε Βερολίνο και Βιέννη. Είναι παντρεμένος με τη συγγραφέα και σκηνοθέτρια Κριστίνε Τόρνκβιστ, με την οποία το 1998 ίδρυσαν τη μουσικοθεατρική ομάδα sirene. Ως αρχιμουσικός ειδικεύεται στα έργα σύγχρονης μουσικής. Διεύθυνε πρώτες παρουσιάσεις έργων Αυστριακών συνθετών σε Βερολίνο, Κάιρο, Λονδίνο, Όσσιαχ, Στάιρ και Ζάγκρεμπ. Επίσης, έχει διευθύνει σε διάφορα φεστιβάλ όπως Wien Modern, Μπιενάλε Μουσικής Ζάγκρεμπ, Θερινό Φεστιβάλ Καρινθίας κ.ά. Έχει συνθέσει δέκα έργα σκηνικής μουσικής και αρκετά έργα για σύνολα μουσικής δωματίου. Οι συνθέσεις του εστιάζουν στην ανθρώπινη φωνή. Επιπλέον, είναι διάσημος επιμελητής και κριτής, ενδεικτικά συμμετείχε στον Φωνητικό Διαγωνισμό Μπελβεντέρε στην Κρατική Όπερα της Βιέννης, καθώς επίσης σε όπερες σε Γερεβάν, Κωνσταντινούπολη, Ούντινε, Βρότσλαβ, Αμβούργο, Κολωνία, Στουτγάρδη. Εργάζεται ως μουσικός σύμβουλος στην Ομοσπονδιακή Καγκελαρία της Αυστρίας.

Αντρέα Καίλτρινγκερ Σκηνικά

Μετά τις σπουδές της στο Μοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ (Αυστρία), εργάστηκε ως σχεδιάστρια κοστουμιών και σκηνικών για Κρατικό Θέατρο Ζάλτσμπουργκ, Θέατρο Πρόζας Ζάλτσμπουργκ, Κρατικό Θέατρο Λιντς, Ηνωμένες Σκηνές Γκρατς και Μπολτσάνο (Ιταλία), Λαϊκή Όπερα Βιέννης, TAG Βιέννης, Θέατρο Νετσρόυχοφ / Χάμακομ Βιέννης και Κρατικό Θέατρο Κόμπουργκ. Επιπλέον έχει συνεργαστεί σε ελεύθερες παραγωγές με L.U.S. Θέατρο, την ομάδα o r t s z e i t και «new space company». Επίσης, έχει δημιουργήσει αρκετά σκηνικά για Μουσικό Σχολείο Μονάχου, Scene Salzburg και μουσικοθεατρική ομάδα sirene. Με την ομάδα sirene έχουν ταξιδέψει σε Ζάγκρεμπ και Κάιρο, ενώ με την ομάδα o r t s z e i t σε Σάο Πάολο (Βραζιλία). Συμμετείχε σε διάφορα καλλιτεχνικά προγράμματα με κοινωνικό αντίκτυπο. Το 2008 με την ομάδα «new space company» κέρδισε το θεατρικό βραβείο Νεστρόυ καλύτερης παραγωγής για το έργο komA.

Μάρκους Κούσερ Κοστούμια

Γεννήθηκε στο Κλάγκενφουρτ της Αυστρίας. Μαθήτευσε ως ράφτης στην Κρατική Όπερα Βιέννης και εργάστηκε αργότερα ως τεχνικός διευθυντής σε  αρκετά βιεννέζικα ατελιέ σχεδίου μόδας και κοστουμιών. Από το 1992 εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας, κυρίως ως σχεδιαστής κοστουμιών και σκηνικών. Έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με Μπάρρη Κόσκυ, Μιχαέλ Στούρμινγκερ, Βίντιλα Ιβαντσεάνου, Μπάρμπαρα Άλμπερτ, Χομούνκουλους, Μέσσινγκ, Ρόμπερτ Λεπέιτ, Γιαν Φαμπρ, Κριστόφ Μάταλερ, Πήτερ Σέλλαρς, Κριστίνε Τόρνκβιστ.

Μπαίρμπελ Στρέλαου Χορογραφία, Φορτούνα

Γεννήθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο, σπούδασε χορό στην Κρατική Σχολή Μπαλέτου (Βερολίνο) και χορογραφία στο Πανεπιστήμιο Παραστατικών Τεχνών Ερνστ Μπους (Βερολίνο). Το 1992 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Ελεύθερου Χοροθεάτρου Βερολίνου. Από 1991 έως 2008 εκτός από την ιδιότητά της ως ελεύθερης επαγγελματία, εργάστηκε ως χορεύτρια, δασκάλα και χορογράφος σε διάφορα θέατρα στη Γερμανία. Από το 2008 ζει στη Βιέννη, όπου εργάζεται ως χορογράφος, χορεύτρια, σκηνοθέτρια και συγγραφέας· έκτοτε έχει εργαστεί σε διάφορα έργα σε Θέατρο Drachengasse (Βερολίνο), Θέατρο του Κόσμου, Jungle Vienna, Θέατρο Νετσρόυχοφ / Χάμακομ, Παλαί Κάμπελβερκ. Το 2012 ήταν ιδρυτικό μέλος και καλλιτεχνική διευθύντρια του artfusion, δημιουργώντας τη θεατρική τριλογία Αντίο Ευρώπη (2013/17), όπου η ίδια εργάστηκε ως συγγραφέας και ως σκηνοθέτρια. Ο Χοντορκόφσκι το 2015 ήταν η πρώτη της συνεργασία με τη μουσικοθεατρική ομάδα sirene. Πρόσφατα έγραψε ένα βιβλίο κόμικ για το θεατρικό έργο Γνωρίστε την Ευρώπη αυτοπροσώπως, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2019.

Έντγκαρ Άιχινγκερ Φωτισμοί

Εργάζεται για περισσότερο από τριάντα χρόνια ως σχεδιαστής φωτισμών και ήχου, ως τεχνικός και περιστασιακά ως μουσικός, κυρίως στον χώρο της μουσικής, του θεάτρου, της έκθεσης και του χορού. Έχει σχεδιάσει και υλοποιήσει τον φωτισμό για μεγάλο αριθμό θεατρικών παραστάσεων και χορευτικών θεαμάτων, έχει κάνει περιοδείες, αρκετές φορές σε ολόκληρη την Ευρώπη, Μεξικό, Νέα Υόρκη, Τουρκία και Αίγυπτο. Από το 1997 εργάζεται σχεδόν κάθε καλοκαίρι στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Βιέννης ImPulsTanz, συνεργαζόμενος με μερικές από τις σημαντικότερες ομάδες χορού παγκοσμίως. Ιδρυτικό μέλος της μουσικοθεατρικής ομάδας sirene, έχει λάβει μέρος στην πλειονότητα των παραγωγών της ως τεχνικός διευθυντής και υπεύθυνος φωτισμού, σε αίθουσες θεάτρων, αλλά και σε λιγότερο συνηθισμένους χώρους όπως βιομηχανικά κτίρια, εγκαταλελειμμένα γραφεία δημοσίων αρχών, αίθουσες χορού και δημόσιους χώρους.

Έλσα Γιαννουλίδου Ξένια Κριτικόφσκαγια

Μεσόφωνος, γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Τμήμα Βιολογίας του ΑΠΘ πριν ξεκινήσει τις μουσικές της σπουδές. Αποφοίτησε με έπαινο από το Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης, όπου σπούδασε κλασικό τραγούδι και ορατόριο. Βραβεύτηκε με υποτροφίες από το Ίδρυμα Ρίχαρντ Βάγκνερ, το Ίδρυμα Γιάνατσεκ-Σομπότκα και από το Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης. Ήταν μέλος του Διεθνούς Στούντιο Όπερας της Ζυρίχης και κέρδισε πρώτα βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς. Ως μονωδός του Κρατικού Θεάτρου Λιντς (Αυστρία) ερμήνευσε ρόλους όπως Ιζαμπέλα (Η Ιταλίδα στο Αλγέρι), Αντζελίνα (Σταχτοπούτα), Νικλάους (Τα παραμύθια του Χόφμαν), Σουζούκι (Μαντάμα Μπαττερφλάι), Ντοραμπέλλα (Έτσι κάνουν όλες), Νάνσι (Άλμπερτ Χέρρινγκ), Κερουμπίνο (Οι γάμοι του Φίγκαρο). Ως τραγουδίστρια συναυλιών έδωσε ρεσιτάλ τραγουδιού, τραγούδησε σε συναυλίες μουσικής δωματίου σε Αυστρία (Αίθουσα Φίλων Μουσικής Βιέννης, Καθεδρικό ναό Αγίου Στεφάνου, Εθνική Πινακοθήκη Λιντς), Ελλάδα, Γερμανία, Ιταλία, Σερβία και Γαλλία. Έχει συνεργαστεί με μουσικά σύνολα όπως Φιλαρμονική Ορχήστρα Βελιγραδίου, Ορχήστρα Μπρούκνερ, Virtuosi Brunensis και Capella Istropolitana.                                               

Κλέμενς Καιλμπλ Μιχαήλ Μπορίσοβιτς Χοντορκόφσκι

Βαρύτονος, γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Πήρε τα πρώτα μαθήματα μουσικής μέσα από την οικογένειά του, παίζοντας πιάνο σε μικρή ηλικία. Ξεκίνησε να σπουδάζει αρχιτεκτονική, αλλά σύντομα στράφηκε σε μπάντες, χορωδίες και μουσικοθεατρικά έργα, μαζί με τα πρώτα μαθήματα τραγουδιού. Το 2000 ξεκίνησε σπουδές μονωδίας στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης. Ακολούθησαν δύο χρόνια σπουδών στο Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής στο Λονδίνο (καθ. Νηλ Μάκι, καθ. Ντέιβιντ Ουώρντ), ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα με διάκριση, διάφορες παραστάσεις όπερας και ρεσιτάλ, έργα με αυστριακές και βρετανικές χορωδίες και σύνολα, ένα ταξίδι μελέτης στο Παρίσι, πολλά σεμινάρια. Το 2007 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές με καθηγητές τους Ραλφ Ντούριγκ και Ντάβιντ Λουτς, στη Βιέννη, ενώ από το 2009 μαθητεύει πλάι στον Βίκους Σλάμπερτ. Το έργο του εκτείνεται από τη διδασκαλία μονωδίας και ρεπερτορίου τραγουδιού στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης, τη μουσική διεύθυνση παιδικών και χορωδιών κρατουμένων, μαθητικών και ερασιτεχνικών ορχηστρών, μέχρι την παρουσίαση πρωτότυπων νέων μουσικών έργων, εκτός θεατρικών παραγωγών, πειραματικές συναυλίες τραγουδιού (Lied), την ερμηνεία θρησκευτικών και οπερατικών έργων.

Ρίχαρντ Κλάιν Ρομάν Αρκάντιεβιτς Αμπραμόβιτς

Τενόρος από το Τιρόλο, σπούδασε τζαζ πιάνο στο Κρατικό Ωδείο στη γενέτειρά του, ενώ τελικά στράφηκε στο κλασικό τραγούδι. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης. Το ρεπερτόριό του εκτείνεται από την Παλαιά μουσική έως την κλασική και ρομαντική όπερα, από κλασικό τραγούδι και ορατόριο έως οπερέτα και σύγχρονο μουσικό θέατρο. Έπαιξε σε Κρατικό Θέατρο Τιρόλου, Κρατική Όπερα Βερολίνου, Φεστιβάλ Παλαιάς Μουσικής Ίνσμπρουκ, Παιδική Σκηνή Κρατικής Όπερας Βιέννης, μουσικοθεατρική ομάδα sirene, Θέατρο Όπερας Βιέννης, Φεστιβάλ Μουσικής Στρασβούργου, Φιλαρμονική Αμβούργου, Μέγαρο Μουσικής Βιέννης, Κρατικό Θέατρο Όλντενμπουργκ και Κλάγκενφουρτ, Θέατρο του Ροτ, Κρατικό Θέατρο Λιντς και Φεστιβάλ Τιρόλου Ερλ. Έχει συνεργαστεί με συνθέτες όπως οι Ρενέ Γιάκομπς, Κόνραντ Γιουνχαίνελ, Ντήντφρηντ Μπέρνετ, Αντρέας Σπαίρρι, Τόμας Ρέσνερ, Κάρστνερ Γιάνουσκε, Κάσπαρ Ρίχτερ και Γκούσταβ Κουν. Το 2006 ίδρυσε το φωνητικό κουαρτέτο Mundschenk, το οποίο ερμηνεύει κυρίως έργα Σούμπερτ και Μέντελσον. Το καλοκαίρι του 2008 ολοκλήρωσε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ.

Ντήτερ Κσβεντ-Μίχελ Ματτέο Τιτσιάνι

Βαρύτονος, γεννήθηκε στη Βιέννη. Πριν γίνει μονωδός, σπούδασε ιστορία και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα όπερας και οπερέτας στο Ωδείο της Βιέννης. Συμμετοχές και εμφανίσεις του ως καλεσμένου τον οδήγησαν σε Λαϊκή Όπερα Βιέννης, Νέα Όπερα Βιέννης, Κρατικό Θέατρο Βάδης, Θέατρο Κόρνμαρκτ (Μπρέγκεντς), Θέατρο Ρέγκενσμπουργκ, Θέατρο Ουλμ, Εθνική Όπερα Σεράγεβου, Θέατρο Λόπε δε Βέγα Σεβίλλης και Αμφιθέατρο Αντζέλικο Σαν Φρανσίσκο. Είναι τακτικά προσκεκλημένος σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ (Φεστιβάλ Μπρέγκεντς, Φεστιβάλ Όπερας Αγίας Μαργαρίτας, Φεστιβάλ Λίμνης Μαίρμπις). Το πλούσιο ρεπερτόριό του περιλαμβάνει όπερα, οπερέτα, μιούζικαλ και σύγχρονη μουσική. Έχει ερμηνεύσει περισσότερους από πενήντα διαφορετικούς ρόλους, ενώ υπήρξε πρωταγωνιστής σε περισσότερες από είκοσι πρώτες παρουσιάσεις.

Μάρτιν Μάιρινγκερ Βλαντίμιρ Πετουχόφ

Τενόρος, γεννήθηκε στο Χορν της Αυστρίας. Σπούδασε μονωδία καθώς και οπερέτα, τραγούδι και ορατόριο στο Ωδείο της Βιέννης, ενώ παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής με τον Γκέρχαρντ Κάρυ. Έχει εμφανιστεί σε Θέατρο της Αυλής της Βιέννης, Λαϊκό Θέατρο Βιέννης, Θέατρο στον Βην, Αίθουσα Συναυλιών Βιέννης, Αίθουσα Φίλων Μουσικής Βιέννης, Φεστιβάλ Ζάλτσμπουργκ, Φεστιβάλ Μπρέγκεντς, Φεστιβάλ Όριγκεν, Όπερα της Λιλ, Όπερα του Κλόστερνοϋμπουργκ, Άνοιξη Μουσικού Θεάτρου στο Κιλμπ κ.α., καθώς επίσης και σε συναυλίες και περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνονται ρόλοι όπως Ταμίνο (Ο μαγικός αυλός), Φέντον (Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ), Ροσιγιόν (Η εύθυμη χήρα), Στανισλάους (Ο έμπορος των πουλιών), Yπολοχαγός Νίκι (Ονειρώδες βαλς), Κύκνος (Κάρμινα Μπουράνα), Ουριήλ (Η δημιουργία), Ευαγγελιστής (Κατά Ιωάννην Πάθη), Φρέντυ (Ωραία μου κυρία), Φάντομ και Ραούλ (Το φάντασμα της όπερας), Ιησούς (Godspell) και άλλα.

Αλεξάντερ Μάυρ Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Πούτιν

Τενόρος, σπούδασε μονωδία στο Μοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ και στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης. Ως ειδικός για ρόλους ψηλού τενόρου όπως ο Λοχίας (Η μύτη, Σοστακόβιτς) και ο Άκρενχολτς (Η σονάτα των φαντασμάτων, Ράιμαν) έχει εμφανιστεί σε όπερες Ίνσμπρουκ, Βασιλείας και Όλντενμπουργκ, Όπερα Νότου (Μάαστριχτ), Γερμανική Όπερα   Ρήνου (Ντύσσελντορφ), Όπερα Κολωνίας, Όπερα Φρανκφούρτης, Φεστιβάλ Άλντεμπουργκ και Αλμέιντα, καθώς επίσης Φεστιβάλ Ζάλτσμπουργκ και Μπρέγκεντς. Έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Γιοχάννες Καλίτσκε, Κριστόφ Λόι, Μπριγκίττε Φασμπαίντερ και σερ Πήτερ Ουστίνοφ. Έχει προσκληθεί να τραγουδήσει σε Αίθουσα συναυλιών Βιέννης, Ντόρτμουντ, Ραδιοφωνικό στούντιο Έρνεστ Άνσερμετ (Γενεύη), Μέγαρο Μουσικής Μοτσαρτέουμ (Ζάλτσμπουργκ), σε γκαλά όπερας, οπερέτας κ.α. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος και διδάσκει φωνητική στην Ανώτερη Μουσική Σχολή Γενεύης και ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης.

Λίζα Ρόμπαχ Νατάσα

Υψίφωνος, γεννήθηκε σε μουσικό περιβάλλον και μετά από χρόνια εντατικής εκπαίδευσης ως βιολονίστρια αποφάσισε να γίνει τραγουδίστρια. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Mουσικής και Παραστατικών Tεχνών Βιέννης με την Έντιτ Ληνμπάχερ, τη Μαριάννα Λίποβσεκ και την Γκαμπριέλε Φοντάνα. Λίγο μετά την αποφοίτησή της κέρδισε το δεύτερο βραβείο στον Διεθνή διαγωνισμό Μπραμς στο Παίρτσαχ και έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην Ιαπωνία με τον κύκλο τραγουδιών του Μάλερ Το μαγικό κόρνο του παιδιού, με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Οσάκας στη Συμφωνική Αίθουσα της Οσάκας. Μαζί με τον πιανίστα Αλεχάντρο Πίκο-Λεόνις δίνουν ρεσιτάλ, στα οποία το πρόγραμμά τους επικεντρώνεται στα τραγούδια [Lieder] Αυστριακών συνθετών. Έχει εμφανιστεί σε Βρετανία, Κροατία, Φινλανδία, Γερμανία, Ιταλία, Μάλτα, Πολωνία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Ιαπωνία και Ταϊβάν. Στο Φεστιβάλ του Ελσίνκι ερμήνευσε επίσης πρόγραμμα που περιλάμβανε φινλανδική και αυστριακή σύγχρονη μουσική. Λόγω της εξειδίκευσής της στη σύγχρονη μουσική, έχει συμμετάσχει σε πολλές παγκόσμιες πρεμιέρες σε συνεργασία με Wien Modern, Όπερα Tσέπης Βιέννης και μουσικοθεατρική ομάδα sirene.

Τεμίνε Σαίφερ Κέιτ

Υψίφωνος από την Αρμενία, μετά την αποφοίτησή της με τιμές από το Κρατικό Ωδείο Κομιτάς του Γερεβάν σε μονωδία, όργανο και σύνθεση, κέρδισε αρκετoύς διεθνείς διαγωνισμούς τραγουδιού στη Ρωσία, όπως Διεθνή Διαγωνισμό τραγουδιού και χορωδίας Βικτόρια (Καζάν 2014), Διεθνή Διαγωνισμό Ερμηνευτών ρωσικών ρομαντικών τραγουδιών (Ρομαντσιάτα, Μόσχα 2015) και 25ο Διεθνή διαγωνισμό τραγουδιού Γκλίνκα (2014). Πραγματοποίησε συναυλία με τον Γιούρι Μπασμέτ και τη Νέα Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα Ρωσίας στο Μέγαρο Μουσικής Τσαϊκόφσκι (Μόσχα). Επίσης, ερμήνευσε το Στάμπατ Μάτερ του Περγκολέζι (Ορχήστρα Δωματίου Βυάτκα), Κοντσέρτο για κολορατούρα υψίφωνο του Γκλιέρ (Όπερα Καΐρου), Κοντσέρτο για κολορατούρα υψίφωνο του Ταριβερντιέφ (Ορχήστρα Μπολσόι, Μέγαρο Μουσικής Τσαϊκόφσκι). Οι οπερατικοί της ρόλοι περιλαμβάνουν Κόρη (Η μύτη, Τσαϊκόφσκι), Πρώτη Κόρη των λουλουδιών (Πάρσιφαλ, Βάγκνερ), Νερίνα (Η επιβραβευμένη πίστη, Χάυντν), Αρσένα (Ο βαρόνος αθίγγανος, Στράους), Βασίλισσα της νύχτας (Ο μαγικός αυλός). Έχει λάβει μέρος σε πολλά γνωστά φεστιβάλ όπως Διεθνές Φεστιβάλ του Αιξ της Προβηγκίας (2011), Μουσικό Φεστιβάλ Βορείου Αιγαίου (2014) και Διεθνή Διαγωνισμό Φερμάτα (2015). Κατοικεί στη Βιέννη.

Στήβεν Σέσαρεγκ Ίγκορ Ιβάνοβιτς Σέτσιν

Αυστροαμερικανικής καταγωγής βαρύτονος, βραβευμένος από την Κρατική Όπερα Βιέννης με το βραβείο Τζωρτζ Λόντον και υποψήφιος για βραβείο Γκράμμυ. Σπούδασε τραγούδι στη Σχολή Τζούλλιαρντ και στη Μουσική Σχολή Ήστμαν, με Γιαν ΝτεΓκαετάνι και Τόμας Χάμπσον, και στο Πανεπιστήμιο Μουσικής της Βιέννης με Βάλτερ Μπέρρυ. Παράλληλα με το οπερατικό του ρεπερτόριο, το οποίο περιλαμβάνει Εσκαμίγιο (Κάρμεν), Πατέρα (Χαίνζελ και Γκρέτελ) και Ντον Πιζάρο (Φιντέλιο), ειδικεύεται στα σύγχρονα έργα. Πρωτοεμφανίστηκε στην Κρατική Όπερα Βαυαρίας με το έργο Μπίλυ Μπαντ (Μπρίττεν), ενώ συμμετέχει συχνά σε παραστάσεις στο Κρατικό Θέατρο  Μάνχαϊμ και τη Λαϊκή Όπερα της Βιέννης. Πρόσφατα εμφανίστηκε στα έργα Ο ηλίθιος του Ουάινμπεργκ και Κακά πνεύματα της Χαίλσκι, τα οποία  χαρακτηρίστηκαν «Οι καλύτερες νέες όπερες για το 2013 και 2014». Τραγούδησε τους ρόλους των τίτλων στα έργα Ο απόκληρος της Όλγκας Νόνγουορθ και Μηχανικός Χόπκινς του Μπραντ, και σε όπερες των Μπεργκ, Μπέρνσταϊν, Φύρρερ (Θέατρο Ο Φοίνικας Βενετίας), Γκλας, Χέγκι (Θέατρο Βιέννης), Λίγκετι, Μεσσιάν, Ράιμαν, Σαίνμπεργκ. Συχνά ερμηνεύει μουσική συνθετών που εκδιώχτηκαν από την Αυστρία και τη Γερμανία το 1938.

Σεμπαστιάν Σουλές Ιβάν Ιβάνοβιτς

Βαρύτονος, γεννήθηκε στην Ορλεάνη (Γαλλία) και σπούδασε τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Μουσικής και Χορού του Παρισιού, καθώς και στο Πανεπιστήμιο των Τεχνών του Βερολίνου. Παρακολούθησε μαθήματα με τους Βάλτερ Μπέρρυ, Ντήτριχ Φίσερ-Ντησκάου, Μπριγκίτε Φασμπαίντερ και Ζοζέ βαν Νταμ και είναι νικητής του Διαγωνισμού τραγουδιού Βίλλι Ντόμγκραφ-Φασμπαίντερ (Μόναχο). Πρόσφατα ερμήνευσε με μεγάλη επιτυχία τον ομώνυμο ρόλο στα έργα Οιδίποδας (Ενέσκου, Θέατρο Άλτενμπουργκ-Γκέρα), Βότσεκ στο ομότιτλο έργο του Μπεργκ (Θέατρο Άουγκσμπουργκ) και άλλους πρωταγωνιστικούς ρόλους όπως Υποκόμης του Φοντράιγ (Σενκ-Μαρ, Όπερα Λειψίας), Κασπάρ (Ο ελεύθερος σκοπευτής, Κρατικό Θέατρο Βάδης), Σκάρπια (Τόσκα), Γκολώ (Πελλέας και Μελισσάνθη, Νέα Όπερα Λιντς). Τραγουδάει τόσο ρόλους ρεπερτορίου όσο και σύγχρονης όπερας. Έχει ερμηνεύσει μεταξύ άλλων Δον Κιχώτη (Δον Κιχώτης), Ντον Πιτσάρρο (Φιντέλιο), Φίγκαρο (Οι γάμοι του Φίγκαρο), Εσκαμίγιο (Κάρμεν), Ολλανδός (Ο ιπτάμενος Ολλανδός), Ντον Τζοβάννι (Ντον Τζοβάννι) και Μαρτσέλλο (Μποέμ) σε θέατρα σε Βέρνη, Μπηλ, Βαρσοβία, Μαδρίτη, Λαϊκή Όπερα Βιέννης, Τουρ, Βησμπάντεν, Χάλλε, καθώς και σε φεστιβάλ σε Βησμπάντεν, Βιέννη, Μπρέγκεντς και Γκρατς.

Γκέρνοτ Χάινριχ Λεονίντ Μπορίσοβιτς Νέβσλιν

Αυστριακός τενόρος, ξεκίνησε τη μουσική του εκπαίδευση ως σολίστ στη Xορωδία Αρρένων Βιέννης. Σπούδασε τρομπέτα στο Πανεπιστήμιο Μουσικής του Γκρατς και μονωδία στο Πανεπιστήμιο Μουσικής της Βιέννης. Έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από σαράντα παραγωγές όπερας και οπερέτας, σε Κρατικό Θέατρο Ουλάν Μπατόρ (Μογγολία), Όπερα Φρανκφούρτης, Νέα Όπερα Βιέννης, Όπερα Δωματίου Βιέννης και σε φεστιβάλ όπως Φεστιβάλ Μπρέγκεντς (Αυστρία), Φεστιβάλ Λίμνης Μαίρμπις (Αυστρία), Θερινό Φεστιβάλ Καρινθίας, Φεστιβάλ Ρουρ στο Ρέκλινγκχαουζεν (Γερμανία), Wien Modern, Φεστιβάλ Βιέννης, Στυριάρτε, Πασχαλινό Φεστιβάλ Ψαλμός, Φεστιβάλ της Αυγής του Κρότωνα, Ανοιξιάτικο Φεστιβάλ Βουδαπέστης και Κύμπουργκ. Τραγούδησε σε πολλές σύγχρονες όπερες, σε παραγωγές της μουσικοθεατρικής ομάδας sirene και της Νέας Όπερας της Βιέννης. Επιπλέον, εμφανίζεται σε συναυλίες και ορατόρια. Τραγούδησε μεταξύ άλλων Μεσσία (Χαίντελ), Στάμπατ Μάτερ (Χάυντν), δύο συναυλίες με το Clemencic-Consort (Σύλλογος Φίλων της Μουσικής Βιέννης), Κατά Ιωάννην Πάθη (Πόλεν) και Κατά Ματθαίον Πάθη (Κλάγκενφουρτ) του Μπαχ, Κάρμινα Μπουράνα του Ορφ (Κέντρο Λιστ, Ράιντινγκ), Δημιουργία του Χαίντελ (Φεστιβάλ Οργάνου, Λόκενχαουζ).

Ματτίας Χάιντ Αλεξέι Βλαντίμιροβιτς Πιτσούγκιν

Βαρύτονος από την Αυστρία, σπούδασε μονωδία και πιάνο στο Mοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ. Έχει ερμηνεύσει πολυάριθμους ρόλους σε διάφορα λυρικά θέατρα σε Αυστρία και Γερμανία, σε έργα όπως Χαίνζελ και Γκρέτελ, Γεια σου Ντόλλυ, Ο κουρέας της Σεβίλλης, Τραβιάτα, Ο ζητιάνος φοιτητής και Χοντορκόφσκι. Επιπλέον, δίνει τακτικά συναυλίες ερμηνεύοντας έργα όπως το Γερμανικό ρέκβιεμ του Μπραμς, το Χριστουγεννιάτικο ορατόριο του Μπαχ, Τέλεμαν και Ντίστλερ. Ζει στο Παρίσι ως τραγουδιστής, πιανίστας και δάσκαλος.

Ίνγκριντ Χάμπερμαν Μαρίνα Φιλίπποβνα Χοντορκόφσκαγια

Υψίφωνος, γεννήθηκε στο Λιντς. Σπούδασε στο Μοτσαρτέουμ του Ζάλτσμπουργκ. Πρωτοεμφανόστηκε στο Θέατρο της Βέρνης, όπου τραγούδησε μεταξύ άλλων Ζοφί (Ο ιππότης με το ρόδο) και Νορίνα (Nτον Πασκουάλε). Αργότερα, έγινε μέλος του μουσικού συνόλου στο Κρατικό Θέατρο του Λιντς. Στο ρεπερτόριό της περιλαμβάνονται σπουδαίοι ρόλοι από όπερες του Μότσαρτ, καθώς επίσης Βιολέττα (Τραβιάτα), Τζίλντα (Ριγολέττος), Λεϊλά (Αλιείς μαργαριταριών) και Ροζαλίντα (Η νυχτερίδα). Πραγματοποίησε παραστάσεις στο Θέατρο Λα Μονναί Βρυξελλών (μ.δ.: Αντόνιο Παπάνο), στην Όπερα του Γκρατς και στην όπερα του Κλάγκενφουρτ. Έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Kριστόφ Λόι, Στάιν Βίνγκε, Μπέβερλυ Μπλάνκενσιπ και Ντέιβιντ Πάουντνυ. Ασχολείται ιδιαίτερα με έργα του 20ού και 21ου αιώνα. Τραγούδησε Zοφί Σoλ (Λευκό ρόδο), Μαρία (Βότσεκ), καθώς επίσης Φεγγαρίσιο πιερότο στο Φεστιβάλ Γκμούντερ, ενώ συμμετείχε σε πολλές πρώτες παρουσιάσεις έργων Αυστριακών συνθετών. Τραγούδησε τη Δούκισσα (Powder Her Face) στη Βιέννη και στη Φλαμανδική Όπερα Αμβέρσας, καθώς επίσης την Ανθρώπινη φωνή του Πουλένκ σε Λιντς, Μέγαρο Μουσικής Βιέννης και Ολλανδία. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται  με τη μουσικοθεατρική ομάδα sirene.