Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος
Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ
Όπερα - Ντμίτρι Σοστακόβιτς
Μάιος 2019
Δημιουργική Ομάδα

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Βασίλης Χριστόπουλος

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ 
Φανί Αρντάν

ΣΚΗΝΙΚΑ
Τομπίας Χοάιζελ

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
Μιλένα Κανονέρο, Πέτρα Ράινχαρτ

ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑ
Κολλεκτίβα (ΛΑ)ΟΡΝΤ - Μαρίν Μπρυττί, Ζονατάν Ντεμπρουέρ, Αρτύρ Αρέλ

ΦΩΤΙΣΜΟΙ
Λούκα Μπιγκάτσι

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΧΟΡΩΔΙΑΣ
Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

Πρωταγωνιστές Παράστασης

Μπόρις: Γιάννης Γιαννίσης
Zινόβι: Γιάννης Χριστόπουλος
Κατερίνα Ισμαΐλοβα: Σβετλάνα Σοζντάτελεβα
Σεργκέι: Σεργκέι Σεμισκούρ
Ακσίνυα: Σοφία Κυανίδου
Επιστράτης / Αστυνόμος / Λοχίας: Διονύσης Τσαντίνης
Αχθοφόρος/ Φύλακας: Γιώργος Ματθαιακάκης
1ος αρχιεργάτης / Μεθυσμένος καλεσμένος: Φίλιππος Δελλατόλας
2ος αρχιεργάτης: Μπάμπης Βελισσάριος
3ος αρχιεργάτης: Παναγιώτης Πρίφτης
Εξαθλιωμένος χωρικός: Νίκος Στεφάνου
Αμαξάς / Δάσκαλος: Σταμάτης Μπερής
Αγγελιαφόρος/Αρχιφύλακας: Βαγγέλης Μανιάτης
Παπάς: Δημήτρης Κασιούμης
Γέρος κατάδικος: Παναγιώτης Οικονόμου
Σονιέτκα: Βικτώρια Μαϊφάτοβα
Μία καταδίκη: Αντωνία Καλογήρου

 

Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ

 

Τιμές εισιτηρίων: €15, €20, €35, €40, €50, €55, €60, €90
Φοιτητικό, παιδικό: €15
Περιορισμένης ορατότητας: €10

 

Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος
Όπερα

Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ

Ντμίτρι Σοστακόβιτς

Available Dates

  • 12, 15, 17, 19, 22 Μαϊ 2019

Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής 
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος 

Κύκλος 20ός αιώνας

Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακές: 18.30) | clock

Χορηγοί παράστασης
alphabank 

myttttt logo2

Υποστηρικτής

R_RENAULT-LOGO_standard_positive_CMYK_v1.jpg

 

Μία από τις διασημότερες όπερες του 20ού αιώνα επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή μετά από σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα. Βασισμένη σε νουβέλα του Νικολάι Λέσκοφ, η Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ ασχολείται με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία της περιφέρειας. Ταυτόχρονα, ο Σοστακόβιτς πλάθει εξαιρετικά κριτικά πορτρέτα θεσμών όπως η εκκλησία και η αστυνομία. Το έργο έγινε παγκόσμια διάσημο όταν το 1936, μετά από επίσκεψη του Στάλιν σε παράσταση της όπερας, η Πράβντα, επίσημο όργανο του κομμουνιστικού κόμματος, δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Σύγχυση αντί για μουσική», καταδικάζοντας τη μουσική ως χυδαία, τραχιά και μικροαστική και επικρίνοντας τη θετική στάση του έργου απέναντι στη δολοφόνο πρωταγωνίστρια. Η όπερα απαγορεύτηκε στη Σοβιετική Ένωση και παρουσιάστηκε μονάχα μετά τον θάνατο του Στάλιν, το 1962 σε νέα μορφή. Σήμερα το έργο παίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην αρχική του μορφή, επιτρέποντας στο παγκόσμιο ακροατήριο να απολαύσει μουσική εμπνευσμένη, γεμάτη δύναμη και νεύρο.

Για το αριστούργημα του Σοστακόβιτς, η ΕΛΣ έχει αναθέσει τη σκηνοθεσία στη Φανί Αρντάν, μια σπουδαία μορφή του γαλλικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Η Αρντάν, η σταρ των εξήντα ταινιών, των τριάντα θεατρικών, η μούσα του Τρυφώ, η πρωταγωνίστρια του Τζεφιρέλλι και του Πολάνσκι, η μοναδική "γυναίκα της διπλανής πόρτας" με τον Ντεπαρτιέ, συνεργάζεται για πρώτη φορά με την Εθνική Λυρική Σκηνή, μετά την πρώτη της σκηνοθεσία σε έργο μουσικού θεάτρου, στο Passion του Ζόντχαϊμ στο Θέατρο του Σατλέ στο Παρίσι το 2016.

Για την παραγωγή αυτή, η Αρντάν συστήνει στο ελληνικό κοινό δύο σπουδαίους συνεργάτες: τον διαπρεπή Γερμανό σκηνογράφο Τομπίας Χοάιζελ και τη διάσημη ενδυματολόγο Μιλένα Κανονέρο, η οποία έχει κερδίσει τέσσερα Όσκαρ (Μπάρι Λίντον του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, Δρόμοι της φωτιάς του Χιου Χάντσον, Μαρία Αντουανέτα της Σοφία Κόπολα και Ξενοδοχείο Grand Budapest του Γουές Άντερσον), έχει υπογράψει κοστούμια για διάσημες ταινίες (μεταξύ άλλων, Κουρδιστό Πορτοκάλι, Εξπρές του Μεσονυχτίου, Πέρα από την Αφρική κ.α.), αλλά και για σπουδαίες παραγωγές όπερας σε Μετροπόλιταν Όπερα, Όπερα των Παρισίων, Σκάλα του Μιλάνου, Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, Κρατική Όπερα Βιέννης κτλ.

Η σκηνοθέτρια σημειώνει: «Η Λαίδη Μάκβεθ μάς προτάσσει έναν καθρέφτη. Και κοιταζόμαστε. Η Λαίδη Μάκβεθ είναι το άγριο είδωλό μας, ατίθασο και ελεύθερο. Πώς ζει το κομμάτι του εαυτού μας που αντιστέκεται στους νόμους, μέσα σε μια κοινωνία συμβατική και ομοιόμορφη; Το να αγαπάς τους εγκληματίες είναι ένα ρίσκο. Κι εγώ το παίρνω. Αγαπώ την Κατερίνα Ισμαήλοβα. Δεν είναι μόνο ένας χαρακτήρας του Λέσκοφ, σε μια όπερα του Σοστακόβιτς, αλλά είναι επίσης και ένα πρόσωπο πάντοτε παρόν, ακόμα και στη δική μας εποχή, και όντας προσεκτικοί, μπορούμε να το συναντήσουμε. Αγαπώ αυτούς που δεν φοβούνται την ετυμηγορία, τις κυρώσεις της κοινωνίας, τα κόμματα, τις ομάδες, τη συλλογική σκέψη. Τους κοιτάζω που ζουν σε ένα τεντωμένο σύρμα, εύθραυστο ίσως, αλλά δονούμενο και πυρακτωμένο. Τρέμω τη στιγμή που θα πέσουν. Καταλαβαίνω ότι προτιμούν να πεθάνουν από το να καταστρέψουν το όνειρό τους. Δέχομαι ότι αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνία των εμπόρων και των κερδών. Θαυμάζω το κόστος που είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για να μείνουν ελεύθεροι και να ακολουθήσουν το πάθος τους. Το να λογοδοτούν αποτελεί μέρος του δικού τους κανόνα του παιχνιδιού. Χαίρομαι που έχουν διατρέξει τη ζωή τους σαν αστέρια σε ένα ηλιακό σύστημα με μαύρο ήλιο. Λατρεύω την ιστορία της Κατερίνας, της Λαίδης Μάκβεθ από την επαρχία του Μτσενσκ. Για μένα είναι σαν μια εικόνα. Την πήρα σαν ένα δώρο που θα ήθελα να σας προσφέρω. Είπα στον εαυτό μου: Δεν έχει σημασία η εποχή, η πολιτική. Δεν έχουν σημασία οι περιστάσεις, το πλαίσιο. Δεν έχουν σημασία οι νόμοι. Θα υπάρχουν πάντοτε αυτοί που υπακούουν και εκείνοι που διατάζουν, αυτός που ακολουθεί και εκείνος που οδηγεί, αυτός που μπαίνει στη σειρά και εκείνος που την αφήνει έτσι, μια μέρα ή μιαν άλλη, μετά από πολύν καιρό αναμονής της αληθινής και βίαιης χαράς, γιατί το κάλεσμα της ζωής είναι ισχυρότερο από οτιδήποτε άλλο. Κι έτσι, κρατώ τη Λαίδη Μάκβεθ στην περιοχή του Μτσενσκ, στην επαρχία της, στην αυτοκρατορία των τσάρων, στο περιβάλλον της, αυτό των εμπόρων. Η μουσική του Σοστακόβιτς, με ακόμη περισσότερο πλούτο και πιο έντονη αντίθεση από το ίδιο το κείμενο, μας εξιστορεί την περιπλοκότητα της Κατερίνας και των αντιπάλων της, το πώς η μελαγχολία της νικήθηκε από τον θυμό, τη βλασφημία και την πράξη χωρίς επιστροφή, το πώς αυτή η αντιφατική και σκανδαλώδης ηρωίδα μάς κάνει να θέλουμε να ζήσουμε, ακόμα και ως επί το πλείστον με κίνδυνο. Και αφού οι ελληνικές ακτές με καλωσόρισαν, είθε και οι θεοί του Ολύμπου, αν καταδεχτούν να με κοιτάξουν, να με καθοδηγήσουν και να με προστατέψουν».

Χορηγοί Επικοινωνίας

Χορηγοί