Εναλλακτική Σκηνή

Ούντο Τσίμμερμαν


Λευκό ρόδο

Όπερα σύγχρονου ρεπερτορίου

Πρώτη πανελλήνια παρουσίαση 



ΠΡΕΜΙΕΡΑ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
3, 4, 8, 10, 11, 15, 17, 18 Νοεμβρίου 2018

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Ώρα έναρξης: 20.30

Μουσική διεύθυνση Νίκος Βασιλείου
Σκηνοθεσία Θέμελης Γλυνάτσης
Σκηνικά – Κοστούμια Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί Στέλλα Κάλτσου
Βίντεο Μάριος Γαμπιεράκης, Χρυσούλα Κοροβέση

Χανς Σολ Xρήστος Κεχρής
Ζοφί Σολ Αφροδίτη Πατουλίδου

Ηθοποιός Αντώνης Γκρίτσης

Συμμετέχει η Ειρήνη-Αναστασία Βουγιούκα

Μουσικοί: Μαριλένα Δωρή (φλάουτο), Κώστας Γιοβάνης (όμποε), Γραμμένος Χαλκιάς (κλαρινέτο), Μάνος Βεντούρας (κόρνο), Σπύρος Αρκούδης (τρομπέτα), Σπύρος Βέργης, Ηλίας Βορτελίνας (τρομπόνι), Μπάμπης Ταλιαδούρος (κρουστά), Στέφανος Νάσος (πιάνο), Θοδωρής Μάτουλας (άρπα), Διονύσης Βερβιτσιώτης, Φραντς Σεστάνι (βιολί), Ελευθερία Τόγια (βιόλα), Αλέξανδρος Μποτίνης (τσέλο), Γιώργος Αρνής (κοντραμπάσο)


    Ιδρυτικός δωρητής Εναλλακτικής Σκηνής:





Τιμές εισιτηρίων: €15, €20
Φοιτητικό, παιδικό: €10


ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Φωτογραφίες

  • © Ανδρέας Σιμόπουλος

  • © Ανδρέας Σιμόπουλος

  • © Ανδρέας Σιμόπουλος

  • © Ανδρέας Σιμόπουλος

«Σε τελική ανάλυση, ένα τέλος στον τρόμο
 είναι προτιμότερο 
από έναν τρόμο χωρίς τέλος»
(απόσπασμα προκήρυξης της οργάνωσης Το Λευκό Ρόδο)

Ένας λυρικός ύμνος ενάντια στον ναζισμό, η αριστουργηματική όπερα σύγχρονου ρεπερτορίου Λευκό ρόδο (1986) του καταξιωμένου Γερμανού συνθέτη Ούντο Τσίμμερμαν, ένα από τα πιο συγκλονιστικά έργα των τελών του 20ού αιώνα, παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη από την Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. 


Το εμβληματικό έργο, που καθιερώθηκε στα κορυφαία θέατρα του κόσμου καθηλώνοντας κοινό και κριτικούς, ανεβαίνει σε μουσική διεύθυνση του αρχιμουσικού της ΕΛΣ Νίκου Βασιλείου και σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση, ενός από τους πιο διακεκριμένους δημιουργούς της γενιάς του, από τις 3 Νοεμβρίου και για οκτώ παραστάσεις έως τις 18 Νοεμβρίου. 

Αντλώντας την έμπνευσή του από την αντιστασιακή δράση του 24χρονου Χανς και της 21χρονης Ζοφί Σολ, δύο αδελφών από το Μόναχο, που υπήρξαν ιδρυτικά μέλη της αντιναζιστικής φοιτητικής ομάδας Το Λευκό Ρόδο, ο Τσίμμερμαν συνέθεσε ένα μουσικό έργο γεμάτο συναισθηματική δύναμη, που εξελίσσεται την ώρα πριν από την εκτέλεση των αδελφών Σολ για εσχάτη προδοσία. Η ιστορική αναπαράσταση δίνει τη θέση της σε μια σπαρακτική, προσωπική εξερεύνηση της ηθικής ακεραιότητας, του θανάτου και της πολιτικής ευθύνης. 

Βαθιά συγκινητικό και απολύτως επίκαιρο, το Λευκό ρόδο είναι μια ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης ενάντια στον φασισμό, καθώς και στην «εσωτερική αντίσταση, μια αντίσταση που υμνεί την αγάπη, τη ζωή και τη δικαιοσύνη», όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζει ο συνθέτης. 


«Δεν θα σιωπήσουμε, είμαστε η κακή σας συνείδηση, το Λευκό Ρόδο δεν θα σας αφήσει σε ησυχία…» Με αυτές τις φράσεις κλείνει η τέταρτη προκήρυξη της αντιχιτλερικής φοιτητικής ομάδας Το Λευκό Ρόδο (Die Weisse Rose), που σχηματίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Η συγκεκριμένη προκήρυξη ήταν και η αφορμή για τη σύλληψη των πρωτεργατών της ομάδας, του Χανς Σολ και της αδελφής του Ζοφί. Μετά από πολύωρη ανάκριση από την Γκεστάπο, τα αδέλφια καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στην γκιλοτίνα στις 22 Φεβρουαρίου 1943.

Αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο της όπερας του Ούντο Τσίμμερμαν Το λευκό ρόδο (Die weisse Rose), η πρώτη εκδοχή της οποίας γράφτηκε το 1967. Ο συνθέτης όμως δούλεψε ξανά το υλικό του το 1986, όταν του ζητήθηκε να παρουσιάσει μια αναβίωση του έργου στην Κρατική Όπερα του Αμβούργου. Ο συνθέτης απέρριψε το αρχικό λιμπρέτο του έργου που είχε γράψει ο αδελφός του, ο  Ίνγκο Τσίμμερμαν, και εμπιστεύτηκε το κείμενο της καινούριας εκδοχής στον Βόλφγκανγκ Βίλλασεκ, παρουσιάζοντας ένα εντελώς νέο έργο, το οποίο διαρθρώνεται σε δεκαέξι σκηνές. Στην καινούρια εκδοχή, η δράση παύει να είναι γραμμική και οι χαρακτήρες περιορίζονται στα δυο αδέλφια Σολ. Αυτή η εκδοχή παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη από την Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ.

Η όπερα Λευκό ρόδο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Κρατική Όπερα του Αμβούργου στις 27 Φεβρουαρίου 1986.

Το Λευκό ρόδο δεν ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, αλλά εστιάζει στη συναισθηματική φόρτιση των δύο προσώπων που αναμένουν τον θάνατό τους. Οι δυο χαρακτήρες άλλοτε μονολογούν, άλλοτε μιλούν ο έναν στον άλλον, αλλά οι θεατές ποτέ δεν είναι σίγουροι αν αυτοί οι διάλογοι είναι πραγματικοί ή δημιουργήματα της φαντασίας του Χανς και της Ζοφί. Υπό αυτό το πρίσμα, το έργο δεν είναι αμιγώς ιστορικό, αλλά χρησιμοποιεί την ιστορική μνήμη για να επεξεργαστεί ζητήματα όπως η ηθική ακεραιότητα, η πολιτική συνενοχή και η θρησκευτική πίστη. 

Το βασικό υλικό του έργου είναι οι αναμνήσεις των δύο χαρακτήρων, τα συναισθήματά τους και οι σκέψεις τους για τα ναζιστικά εγκλήματα. Το λιμπρέτο είναι ένα μείγμα ποιητικού λόγου και ντοκουμέντου, το οποίο σκιαγραφεί με δεξιοτεχνικό τρόπο τόσο τις ιδιαίτερες ψυχικές δονήσεις του Χανς και της Ζοφί, όσο και τη βία που τους εξώθησε να αντιταχθούν στο ναζιστικό καθεστώς.

Μέσω μιας σύνθεσης που ισορροπεί ανάμεσα στη σχεδόν απόλυτη σιωπή και την πυκνογραμμένη μουσική έκρηξη, ο Τσίμμερμαν πλάθει ένα ιδιαίτερο μουσικό έργο που συνομιλεί ταυτόχρονα με τα ορατόρια του Μπαχ και με την παράδοση του μοντερνισμού, και εξερευνά την αγωνία αλλά και τον έμφυτο ρομαντισμό του Χανς και της Ζοφί, στηλιτεύοντας ταυτόχρονα την πολιτική παθητικότητα, τη συνενοχή και τη συνειδητή σιωπή ενός λαού μπροστά στον όλεθρο.

Το Λευκό ρόδο σκηνοθετεί ο Θέμελης Γλυνάτσης, ένας από τους πιο δημιουργικούς και ανήσυχους σκηνοθέτες της γενιάς του, ο οποίος ασχολείται ενεργά με τη σκηνοθεσία όπερας και μουσικού θεάτρου. Το πλούσιο βιογραφικό του περιλαμβάνει σημαντικές παραγωγές, ανάμεσά τους το Ταξίδι το χειμώνα, βασισμένο στον ρομαντικό κύκλο τραγουδιών Χειμωνιάτικο ταξίδι του Φραντς Σούμπερτ (2015), το μπαρόκ αριστούργημα Αλτσίνα του Χέντελ (2016) και το 57 // a passion play σε σύμπραξη με τον Γιώργο Κουμεντάκη (2016). 
Η σκηνοθεσία του έργου είναι ένας συνδυασμός βαθιάς εσωτερικότητας και βίαιων ξεσπασμάτων σε ένα περιβάλλον που μεταλλάσσεται από κελί σε χώρο ανάμνησης και σε πεδίο αντίστασης. «Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται η μοναξιά των δύο χαρακτήρων, που δεν αφήνει το κοινό να αποφασίσει αν όντως συνυπάρχουν στον ίδιο αχανή χώρο ή επικοινωνούν με έναν άλλον, πιο μυστηριακό τρόπο. Η μοναξιά, η οποία επιβάλλει μια δεύτερη πραγματικότητα μεταξύ ανάμνησης και θρησκευτικού οράματος, οδηγεί στην ανάγκη για εξιλέωση και, ταυτόχρονα, στην πολιτική επίθεση», σημειώνει ο Θέμελης Γλυνάτσης. 

Ο Νίκος Βασιλείου, ένας αρχιμουσικός με βαθιά γνώση του σύγχρονου ρεπερτορίου, επανέρχεται στην Εναλλακτική Σκηνή μετά τη σαρωτική του εμφάνιση στο έργο Βάκχαι του Ιάννη Ξενάκη.

Τον Χανς Σολ ερμηνεύει ο διακεκριμένος τενόρος Χρήστος Κεχρής, ο οποίος μετά τον ρόλο του Γρύλου στο Ζ της Κατερίνας Ευαγγελάτου αναμετράται με έναν ακόμη ρόλο υψηλών φωνητικών και υποκριτικών απαιτήσεων.

Στον ρόλο της Ζοφί Σολ η ταλαντούχα υψίφωνος Αφροδίτη Πατουλίδου, η οποία διαγράφει μια λαμπρή καριέρα στο εξωτερικό με σημαντικές διακρίσεις και εμφανίσεις σε μεγάλα ευρωπαϊκά θέατρα. 


Σκηνοθετικό σημείωμα

Το Λευκό ρόδο δεν είναι ένα ιστορικό ή πολιτικό έργο με τη στενή σημασία του όρου, αλλά ένα έργο που εστιάζει στο συναίσθημα της θρησκευτικής και ηθικής αγωνίας δυο νέων ανθρώπων (και αυτό έχει μεγάλη σημασία) που δεν θέλουν να πεθάνουν, φοβούνται να πεθάνουν, όπως φοβούνται το κακό που τους περιτριγυρίζει, όπως φοβούνται και τη «δειλία» τους. Τα λόγια τους, ένα κράμα ποίησης και ιστορικού ντοκουμέντου, δεν αναλύουν, δεν περιγράφουν, αλλά πλάθουν οράματα, ανακαλούν αναμνήσεις για βόλτες στο δάσος, ψηλαφούν την αδυσώπητη βία της χώρας τους, και προβάλλουν έναν σθεναρό ανθρωπισμό.

Ο πυρήνας της παράστασης είναι, λοιπόν, ένας διάλογος της Ιστορίας με την ποιητική αποτύπωση της εμπειρίας του Χανς και της Ζοφί, οι οποίοι είναι και δεν είναι κλεισμένοι στα κελιά της φυλακής του Μονάχου. Μέσω της έξαρσης της αγωνίας, της πίστης, της ανάμνησης, αλλά και μιας αφοπλιστικής τρυφερότητας, μεταμορφώνουν τη φυλακή σε έναν ασταθή, συνεχώς μεταβαλλόμενο χώρο οράματος: σε όλο το έργο, ο Χανς και η Ζοφί βλέπουν κάτι άλλο από τους γυμνούς τοίχους του κελιού τους – η σκηνή είναι μια άδεια επιφάνεια πάνω στην οποία προβάλλονται τα οράματα και τα συναισθήματα του Χανς και της Ζοφί. 

Και τι είναι λοιπόν το όραμα; Δεν είναι αυτό που συνδέει τον ποιητή με τον πιστό και τον αγωνιστή; Δεν είναι η ειδική εκείνη επινοητικότητα της όρασης να εστιάζει στην πραγματικότητα και να καταγράφει μια εκρηκτική εμπειρία που μέσω της ακραίας πίστης, πεποίθησης ή έμπνευσης (λέξεις που φαντάζουν συνώνυμες) καταφέρνει να εξασφαλίσει για τον εαυτό της εγκυρότητα και δύναμη, και με αυτόν τον τρόπο, να καταργήσει την πραγματικότητα; Και όσο το όραμα επιβεβαιώνει την εκκωφαντική δόνησή του, βιώνει αναπόφευκτα και τον φόβο της αμφιβολίας πως, εντέλει, η πραγματικότητα του ευτελούς, του μοχθηρού και του βίαιου μπορεί να υπερνικήσει την ορμητική πραγματικότητα της δεύτερης αυτής όρασης. Όμως όχι. Η εμπειρία της δειλίας, της αγωνίας και της αμφιβολίας του ποιητή, του πιστού και του αγωνιστή είναι αυτή που εγγυάται την απόλυτη επανάσταση του οράματος· ο Χανς και η Ζοφί παραδέχονται στην προσευχή τους πως είναι δειλοί, για να θριαμβεύσουν στο τέλος σαν φωνές ενάντια στη δειλία, τη συνενοχή και την αποσιώπηση.

Στο τέλος του έργου, αυτό που μένει δεν είναι η εκτέλεσή τους, ούτε η ναζιστική θηριωδία, αλλά η βοή του οράματος, που πλέον δεν εκφράζει μόνο μια εναλλακτική οπτική, αλλά και μια ηρωική επίθεση. 



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Νίκος Βασιλείου Μουσική διεύθυνση

Πιανίστας, αρχιμουσικός και συνθέτης, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο και θεωρητικά σε Αθήνα και Νέα Υόρκη, καθώς και διεύθυνση ορχήστρας στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου Σκοτίας (υπότροφος Ακαδημίας Αθηνών). Δίδαξε μουσική στη μέση εκπαίδευση, καθώς και πιάνο και διεύθυνση χορωδίας στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Διευθυντής της Παιδικής Χορωδίας «Μανώλης Καλομοίρης» (1992-2000), έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με Εθνική Λυρική Σκηνή, Φεστιβάλ Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Από το 1994 ως κορεπετίτορας έχει συμμετάσχει στη μουσική προετοιμασία τουλάχιστον εξήντα παραγωγών της ΕΛΣ. Υπήρξε διευθυντής της Χορωδίας της ΕΛΣ (2005/11), υπεύθυνος του Στούντιο Όπερας της ΕΛΣ (2012/15) και αρχιμουσικός της Σύγχρονης Όπερας από το 2010, με πάμπολλες πανελλήνιες πρώτες παρουσιάσεις στο ενεργητικό του. Μουσικός σύμβουλος του Φεστιβάλ Αθηνών (2017/18). Ως αρχιμουσικός έχει συμπράξει με Ορχήστρα ΕΛΣ, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Ορχήστρα ΕΡΤ, Δήμου Αθηναίων κ.ά.



Θέμελης Γλυνάτσης
Σκηνοθεσία

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε συγκριτική λογοτεχνία, αρχαίο θέατρο και θέατρο στην Αγγλία. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Χ. Μύλλερ, Σ. Μαλλαρμέ, Σοφοκλή, Μπ. Μ. Κολτές, μεταξύ άλλων. Το 2014 σκηνοθέτησε το έργο Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους της Α. Λίντελ (Φεστιβάλ Αθηνών) και την όπερα Cendrillon της Π. Βιαρντό· το 2015 τον Ρομαντισμό (Στέγη Ιδρύματος Ωνάση) και τη Βερενίκη του Ρακίνα (Φεστιβάλ Αθηνών)· την ίδια χρονιά το Χειμωνιάτικο ταξίδι του Φρ. Σούμπερτ στο Θέατρο Τέχνης και τη Σαλώμη του Ο. Ουάιλντ στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων· το 2016 την Αλτσίνα του Γκ. Φ. Χαίντελ και το 57 του Γ. Κουμεντάκη στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, ενώ το 2017 την παράσταση Enter Sandman, βασισμένη σε νουβέλα του Ε.Τ.Α. Χόφμαν (Skrow Theatre). Διετέλεσε συνιδρυτής και υπεύθυνος θεατρικού προγραμματισμού της ΚΝΟΤ Gallery από το 2010 μέχρι το 2013.



Αλεξία Θεοδωράκη
Σκηνικά, κοστούμια

Σκηνογράφος και ενδυματολόγος, γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε κλασική κιθάρα στο Απολλώνιο Ωδείο, καθώς και σχέδιο και ζωγραφική με τον ζωγράφο Γ. Μπουρναζάκη. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο μεταφραστικό τμήμα του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών, συνέχισε στη Βενετία, όπου αποφοίτησε από το τμήμα σκηνογραφίας-ενδυματολογίας της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Έχει εργαστεί ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος σε θέατρο, όπερα, χοροθέατρο, κινηματογράφο, σε ελληνικές και ξένες παραγωγές. Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους Θ. Γκόνη, Τ. Ράντζο, Α. Ευκλείδη, Α. Καραζήση, Θ. Γλυνάτση, Ρ. Γαϊτάνου, Μ. Γυπαράκη, Φ. Μπαξεβάνη, Δ. Σκλάβο, Κ. Φλέσσα, Τ. Τουλιάτο, Δ. Πιατά, Α. Παπαδάτου, Σ. Λιβαθινό, Π. Βούλγαρη, Γ. Σακαρίδη, Α. Σιδηροπούλου, Κ. Αρβανιτάκη, Ε. Φεζολάρι. Έχει συνεργαστεί με ΚΘΒΕ, ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, Σερρών, Αγρινίου και Κοζάνης, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, Όπερα Θεσσαλονίκης, ΕΛΣ, Λυρικό Θέατρο Τζουζέππε Βέρντι (Τεργέστη) και Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ραφή. Το Λευκό ρόδο είναι η τέταρτη συνεργασία της με τον Θ. Γλυνάτση και η ένατη με την ΕΛΣ.



Στέλλα Κάλτσου
Φωτισμοί

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε θεατρικό φωτισμό, σκηνογραφία και θεωρία θεάτρου στο Τμήμα Θεάτρου της Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, απ’ όπου αποφοίτησε το 2009. Εργάστηκε δίπλα στον Γιώργο Τέλλο ως βοηθός σχεδιαστή φωτισμών (2011/13). Συνεργάτιδα της Lighting Art και μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Έχει σχεδιάσει τους φωτισμούς για όπερες, παραστάσεις χορού και συναυλίες σε Όπερα Χονγκ Κονγκ, Όπερα Λισαβόνας, Φεστιβάλ Χαίντελ, Όπερα Οβιέδο, ΕΛΣ, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, ΜΜΑ, ΜΜΘ, Φεστιβάλ Αιγαίου (Σύρος). Έχει αναλάβει τους φωτισμούς σε μεγάλο αριθμό θεατρικών παραστάσεων σε Εθνικό Θέατρο, Θέατρο Επιδαύρου, ΚΘΒΕ, Θέατρο Ουσκουντάρ, Θέατρο Τέχνης, Ωδείο Ηρώδου Αττικού, Θέατρο Οδού Κυκλάδων, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά κ.α. Συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες όπως οι Α. Μπερνάρ, Ρ. Τζανέλλα, Γ. Χουβαρδάς, Ν. Μαστοράκης, Μ. Κάλμπαρη, Κ. Ρήγος, Γ. Πέτρου, Π. Τιμπόρις, Θ. Γλυνάτσης κ.ά. Έχει υπογράψει το art direction σε τρεις μεγάλου μήκους ταινίες με πιο πρόσφατη την πολυβραβευμένη ταινία Invisible του Δ. Αθανίτη.



Μάριος Γαμπιεράκης,
Χρυσούλα Κοροβέση Βίντεο

O Μάριος Γαμπιεράκης και η Χρυσούλα Κοροβέση διατηρούν μαζί το δημιουργικό γραφείο «Μαύρα Γίδια». Από το 2014 δραστηριοποιούνται στους τομείς των γραφικών τεχνών, της εικονογράφησης, του animation και της ψηφιακής εικόνας. Έχουν σχεδιάσει προβολές για παιδικές παραστάσεις που έχουν παρουσιαστεί στις παιδικές σκηνές των θεάτρων Ακροπόλ, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και Θέατρο Γκλόρια, και για τις θεατρικές παραστάσεις Enter Sandman (σκηνοθ. Θέμελης Γλυνάτσης, θέατρο SCROW, 2017), Άφιξις (σκηνοθ. Ιώ Βουλγαράκη, Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, Φεστιβάλ Αθηνών 2017), και Φαρενάιτ 451 (σκηνοθ. Θ. Μοσχόπουλος, Φεστιβάλ Αθηνών 2018).



Αντώνης Γκρίτσης
Ηθοποιός

Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Κρήτη και υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης. Έχει συνεργαστεί με Μ. Κάλμπαρη, Αθ. Καραγιαννοπούλου, Απ. Παπαδαμάκη, Δ. Δεγαΐτη, Β. Μυριανθόπουλο, Δ. Φραγκιόγλου, Δ. Αδάμη, Κ. Σπανού, Α. Μπρούσκου, Γ. Αγγελόπουλο, Δ. Βέργαδο, Ε. Γεωργοπούλου, Β. Νούλα, Δ. Γιαννουλάτου, Θ. Γλυνάτση, Ηλ. Ελληνικιώτη, Γ. Σκουρλέτη. Έχει παίξει σε ταινίες μικρού μήκους καθώς και στις τηλεοπτικές σειρές Εφτά ζωές (σκηνοθ. Μ. Τσάπα), Κόκκινο δωμάτιο (σκηνοθ. Αλ. Ρήγας), Η γενιά των 592 ευρώ (σκηνοθ. Γ. Λαπατάς) και Ηρωίδες (σκηνοθ. Στ. Μπλάτσος). Παρακολούθησε το Εργαστήρι Ποίησης Τάκης Σινόπουλος, παραδίδει ιδιαίτερα φιλολογικά μαθήματα σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, έχει εργαστεί στο βιβλιοπωλείο των καταστημάτων Metropolis και έχει αρθρογραφήσει σε φιλολογικά περιοδικά. Για την παράσταση Ο γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης απέσπασε το βραβείο ερμηνείας σε ανδρικό ρόλο στα Queer Theatre Awards 2017. Τελευταία του εμφάνιση στην παράσταση Μπολιβάρ, που βασίστηκε στο ομώνυμο ποίημα του Ν. Εγγονόπουλου και παρουσιάστηκε στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.



Xρήστος Κεχρής
Χανς Σολ

Τενόρος, συνεργάζεται με την ΕΛΣ από το 2008. Σπούδασε κλασική κιθάρα με τον Ι. Κολανιάν και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει ερμηνεύσει, μεταξύ άλλων, Ντον Οττάβιο (Ντον Τζοβάννι), Ταμίνο / Μονόστατο (Ο μαγικός αυλός), Ντον Πολιντόρο (Η ψευτοαφελής), Εουτζένιο (Ένας άντρας για όλες), Μπέππε (Παλιάτσοι), Γκόρο (Μαντάμα Μπαττερφλάι), Ρεμεντάδο (Κάρμεν), Βερδελή (Πικ νικ), Γιάνεκ (Υπόθεση Μακρόπουλου), Χοροδιδάσκαλο (Αριάδνη στη Νάξο), Νεαρό υπηρέτη (Ηλέκτρα), Γρύλο (Ζ), Ορέστη (Ορέστεια) κ.ά. Επίσης έχει ερμηνεύσει γνωστά ορατόρια των Λυλλί, Σαρπαντιέ, Γκόλντμπεργκ, Χαίντελ, Χάυντν και Μότσαρτ. Ως σολίστ συνεργάστηκε με ορχήστρες και θέατρα σε Ελβετία (Όπερα Λωζάννης, Όπερα Φριμπούρ), Γερμανία (Κρατική Όπερα Πάσσαου, Θέατρο Τσέλε, Συμφωνική Ορχήστρα Άμπεργκ, Κρατικό Θέατρο Λάντσχουτ), Αυστρία (Ορχήστρα Πουρπούρ), Ιταλία (Θέατρο Βέρντι Γκορίτσια), Σλοβενία (Φεστιβάλ Σέβικ Μπρέζιτσε), Τουρκία (Συμφωνική Ορχήστρα Μπορουσάν), Γαλλία (Όπερα Λωρραίνης), Κροατία (Φεστιβάλ Κβάρνερ). Έχει συμπράξει με ΚΟΑ, Καμεράτα, ΕΡΤ, Latinitas Nostra, Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων, Εθνικό Θέατρο, Όπερες των Ζητιάνων, Φεστιβάλ Αθηνών, ΜΜΑ, ΜΜΘ, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Ένωση Ελλήνων Μουσουργών κ.ά.



Αφροδίτη Πατουλίδου
Ζοφί Σολ

Υφίφωνος, γεννήθηκε το 1992 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στο Φλαμανδικό Βασιλικό Κονσερβατόριο Βρυξελλών, στο Πανεπιστήμιο Τεχνών Βερολίνου και πέρασε σημαντικό καλλιτεχνικό χρόνο στο Παρίσι. Μελετά με τον Άρη Αργύρη και είναι μέλος των Equilibrium Young Artists υπό τη διεύθυνση της Μπάρμπαρας Χάννιγκαν. Έχει εμφανιστεί ως περφόρμερ σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ και ως ηθοποιός σε ταινίες μικρού μήκους. Στους ρόλους της περιλαμβάνονται: Εκείνη (Η ανθρώπινη φωνή του Πουλένκ), Ροζίνα (Ο κουρέας της Σεβίλλης του Ροσσίνι, σκηνοθ. Κ. Ρουγγέρη), Λούσι (Τηλέφωνο του Μενόττι), Θεά Αφροδίτη (παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας Ήρα του Αμπαζή), Μητέρα (MiniBar του Ντάιγκερ), ενώ έχει ερμηνεύσει και συμφωνικά έργα. Έχει επίσης μελετήσει μοντέρνο και παραδοσιακό τραγούδι και παίζει κιθάρα και πιάνο. Ακόμη, ασχολείται με την ποίηση, τη σύνθεση και τη φωτογραφία. H πρώτη της εικονογραφημένη ποιητική συλλογή 17,5 σχεδόν 18 εκδόθηκε από τη ΧΟΝ (α΄ πανελλήνιο βραβείο ποίησης). Της αρέσουν το χιόνι και τα κόμικς. Όχι απαραίτητα συνδυασμένα.



   


Video

Χορηγοί επικοινωνίας

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΡΤΟΤΕTVΣΚΑΪANAmpa.grKOSMOS ΣΚΑΪ 100.3ΜΕΛΩΔΙΑPEPPER ΕΝ ΛΕΥΚΩAthens Voice RadioΑΘΗΝΑ 9,84PROTAGONEλ Culture νέο logoMONOPOLICULTURE NOWJOIN joinradio.gr

Χορηγοί

Centivanew_ΣΤΑΣΥAEGEANINGLOTKerastaseInterbus

ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΟΡΥΦΗ ΣΕΛΙΔΑΣ